Երևանից մինչև Խաղաղօվկիանոսյան նավատորմի հրամանատար․ Սերգեյ Ավագյանց

Ծովակալ Սերգեյ Ավագյանցը ծնվել է 1958 թվականի ապրիլի 6-ին Երևանում՝ ռազմածովային ուժերի սպա, առաջին կարգի կապիտան Իոսիֆ Սերապիոնի Ավագյանցի ընտանիքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո նա ընդունվել է Պ. Ս. Նախիմովի անվան Սևծովյան բարձրագույն ռազմածովային ուսումնարան, որն ավարտել է 1980 թվականին։ Ավելի ուշ շարունակել է ուսումը Ն. Գ. Կուզնեցովի անվան ռազմածովային ակադեմիայում, ապա՝ Ռուսաստանի Զինված ուժերի Գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիայում՝ ստանալով բարձրագույն հրամանատարական պաշտոնների համար անհրաժեշտ պատրաստվածություն։

Ծառայությունը սկսել է Հյուսիսային նավատորմում՝ սկզբում զբաղեցնելով «Ադմիրալ Յումաշև» մեծ հակասուզանավային նավի զենիթահրթիռային դիվիզիոնի կառավարման խմբի հրամանատարի պաշտոնը, ապա աստիճանաբար հասել է մինչև միավորումների ղեկավարի պաշտոնին։ 2010 թվականին նշանակվել է Խաղաղօվկիանոսյան նավատորմի շտաբի պետ՝ հրամանատարի առաջին տեղակալ, իսկ 2012 թվականին գլխավորել է նավատորմը և այդ պաշտոնում մնացել ավելի քան տասը տարի։

Նրա ղեկավարությամբ նավատորմը մասնակցել է միջազգային զորավարժությունների, ապահովել է ծովային հաղորդակցությունների անվտանգությունը, մասնակցել Ռուսաստանի գործողություններին Սիրիայում և ծովահենության դեմ պայքարին։ Ավագյանցը մեծ ուշադրություն է դարձրել նավատորմի արդիականացմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը և անձնակազմի պատրաստությանը՝ մարտունակության հիմքը համարելով կարգապահությունն ու պրոֆեսիոնալիզմը։

Ծառայության տարիներին նա արժանացել է մի շարք պետական պարգևների, այդ թվում՝ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի, «Ծովային ծառայությունների համար» շքանշանի և «Հայրենիքին ծառայության համար ԽՍՀՄ Զինված ուժերում» 3-րդ աստիճանի շքանշանի։ Խիստ ու պահանջկոտ, սակայն արդար հրամանատար լինելով՝ նա վաստակել է ինչպես գործընկերների, այնպես էլ ենթակաների հարգանքը։

Հայկական սփյուռքի համար նրա կերպարը հատուկ նշանակություն ունի․ Երևանում ծնվելով՝ նա դարձել է ռուսական ռազմական էլիտայում ամենանշանավոր հայ ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա կենսագրությունը արտացոլում է այն սերնդի սպայական ուղին, որը անցել է խորհրդային դպրոցից մինչև ժամանակակից ռուսական բանակ, և դարձել է 21-րդ դարի ռուսական նավատորմի վերափոխման պատմության մի մասը։