Էմիլ Լահուդ. հայը, որն ամրապնդեց Լիբանանի պետականությունը

Էմիլ Ջամիլ Լահուդը ծնվել է 1936 թվականի հունվարի 12-ին Բեյրութի մոտակայքում գտնվող Բաբդաթ բնակավայրում՝ մարոնիների քրիստոնյաների ընտանիքում։ Հայրը՝ Ջամիլ Լահուդը, հայտնի ռազմական և քաղաքական գործիչ էր, իսկ մայրը՝ Ադրինե Բաջակյանը, սերում էր հայկական ընտանիքից։ Արմատների և ավանդույթների այս համադրությունը ապագա նախագահի մեջ ձևավորեց առանձնահատուկ պատասխանատվություն երկրի և նրա բազմազգ հասարակության հանդեպ։

Երիտասարդ տարիքից Լահուդն ընտրեց ռազմական կարիերան։ 1959 թվականին նա ծառայության անցավ Լիբանանի ռազմածովային ուժերում, այնուհետև ուսումը շարունակեց Մեծ Բրիտանիայում՝ ավարտելով Դարտմուտի թագավորական ռազմածովային քոլեջը։ Ստացած գիտելիքներն ու կարգապահությունը թույլ տվեցին նրան արագորեն առաջխաղացում ունենալ ծառայության մեջ։ Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին Լահուդին հաջողվեց հավատարիմ մնալ ազգային բանակին և աստիճանաբար դառնալ դրա ղեկավարության առանցքային դեմքերից մեկը։ 1989 թվականին նա նշանակվեց Լիբանանի զինված ուժերի գլխավոր հրամանատար, ինչը դարձավ նրա կենսագրության կարևոր փուլերից մեկը։

Գլխավոր հրամանատարի պաշտոնում նրա գործունեությունն աչքի էր ընկնում բանակի ամրապնդման և բարդ քաղաքական իրավիճակում դրա չեզոքության պահպանման ձգտմամբ։ Լահուդը հասնում էր զինված ուժերի արդիականացմանը և դրանց մարտունակության բարձրացմանը, ինչը թույլ տվեց բանակին մնալ կայունության գործոն ճգնաժամային տարիներին։

1998 թվականի նոյեմբերի 24-ին Լիբանանի խորհրդարանը Էմիլ Լահուդին ընտրեց երկրի նախագահ։ Այս պաշտոնում նա մնաց մինչև 2007 թվականի նոյեմբերի 23-ը։ Նրա նախագահության շրջանը համընկավ ներքին հակասություններով և արտաքին ճնշումներով պայմանավորված լուրջ մարտահրավերների հետ։ Լահուդը ձգտում էր ամրապնդել պետական ինստիտուտները, պահպանել հավասարակշռությունը տարբեր կրոնական ու քաղաքական խմբերի միջև և պահպանել դաշնակցային հարաբերությունները Սիրիայի հետ, որոնք այն ժամանակ կարևոր դեր էին խաղում Լիբանանի քաղաքականության մեջ։

Չնայած ընդդիմության քննադատությանը՝ Լահուդը մնաց անսասան իր դիրքորոշումներում։ Նա իր խնդիրն էր համարում պահպանել երկրի ամբողջականությունը և թույլ չտալ դրա փլուզումը տարածաշրջանային հակամարտությունների ֆոնին։ Նրա քաղաքականությունն ուղղված էր պետության և բանակի՝ որպես կայունության երաշխավորների դերի ուժեղացմանը։

Նախագահական ժամկետի ավարտից հետո Լահուդը հեռացավ ակտիվ քաղաքականությունից, սակայն նրա անունը ընդմիշտ մնաց Լիբանանի պատմության մեջ։ Նա դարձավ ռազմական կարգապահության, քաղաքական տոկունության և ազգային միասնության պահպանման ձգտման խորհրդանիշ։

Էմիլ Լահուդը պատմության մեջ մտավ որպես առաջնորդ, որը կարողացավ միավորել ռազմական փորձն ու քաղաքական պատասխանատվությունը՝ թողնելով նշանակալի հետք Լիբանանի ճակատագրում։