Երաժշտությունը, թատրոնը և կինոն մեկ ռիթմով․ Արամո

Արամո (Արամ) Գևորգյանը երգիչ, երաժիշտ, դերասան, Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ է, որի կյանքն ու ստեղծագործական ուղին դարձել են երկրի մշակութային ժառանգության կարևոր մասը։ Արամոն ծնվել է Երևանում՝ 1968 թվականի հունվարի 24-ին։

Փոքր տարիքից Արամոն ապրում էր երաժշտության ռիթմով․ հաճախել է երաժշտական դպրոց, սովորել հարվածային գործիքների բաժնում, հանդես է եկել «Արևիկ» մանկական համույթում, իսկ ավելի ուշ դարձել է Հայաստանի պետական էստրադային նվագախմբի մեներգիչ և թմբկահար։

1985 թվականին նա ավարտել է Երևանի Կրուպսկայայի անվան թիվ 19 միջնակարգ դպրոցը, ապա ընդունվել Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժին, որն ավարտել է 1989 թվականին։ Նույն թվականին Արամոն ելույթ է ունեցել «Յուրմալա» մրցույթում՝ զբաղեցնելով երկրորդ տեղը և արժանանալով «Հանդիսատեսի համակրանք» մրցանակին։ Նրա բեմական անունը՝ «Արամո», առաջացել է պատահականորեն․ մրցույթի հաղորդավարը չի կարողացել ճիշտ արտասանել Գևորգյան ազգանունը և նրան ներկայացրել է պարզապես որպես «Արամո», և այդ կեղծանունը մնացել է նրա հետ ընդմիշտ։

Նա թողարկել է մի քանի ձայնասկավառակ, որոնցից երեքը համատեղ աշխատանքներ են կնոջ՝ երգչուհի Էմմա Պետրոսյանի հետ։ Նրանց դուետը դարձել է ներդաշնակության և ընտանեկան ստեղծագործության խորհրդանիշ հայկական բեմում։

2011 թվականին Հայաստանի նախագահի հրամանագրով Արամոն արժանացել է Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստի կոչման։ Նրա երգերը միավորում են ազգային մոտիվներն ու ժամանակակից էստրադան, իսկ բեմական խարիզման նրան դարձրել է հանդիսատեսի սիրելին։ Նա ակտիվորեն մասնակցել է երկրի մշակութային կյանքին՝ հանդես գալով համերգների, փառատոների և հեռուստատեսային նախագծերի շրջանակում։

Արամոն բազմակողմանի արտիստ է։ Երաժշտությունից բացի, նա ակտիվորեն աշխատել է նաև թատրոնում՝ խաղալով բազմաթիվ ներկայացումներում։ Նրա դերասանական տաղանդը դրսևորվել է նաև կինոյում․ նա նկարահանվել է այնպիսի հայտնի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Մեր բակը», «Հովիվը», «Սպիտակ գառան երազը» և «Стрелок»-ը։

Նրա ուղին օրինակ է այն բանի, թե ինչպես կարող են տաղանդը, աշխատասիրությունն ու արվեստին նվիրվածությունը երաժշտին վերածել երկրի մշակութային խորհրդանիշի։ Նա մնում է հայկական էստրադայի կարևոր դեմքերից մեկը, իսկ նրա երգերն ու դերերը շարունակում են հնչել և ապրել՝ ինչպես ջազային մեղեդիներ, որոնք երբեք չեն կորցնում իրենց արդիականությունը, միավորելով սերունդներին և պահպանելով ազգային ինքնությունը։