(Ինչո՞ւ է Փաշինյանն այդքան ակնհայտորեն նյարդայնացած)
«Նիկոլ Փաշինյանի երեկվա ելույթը Ազգային ժողովում ոչ միայն քաղաքական դեմագոգիայի հերթական սեանս էր, այլև հայացքների «էվոլյուցիայի» քողի տակ պետականության հետևողական ապամոնտաժման փաստացի խոստովանություն։ Փորձելով արդարացնել իր հռետորաբանության կտրուկ անհամապատասխանությունը տարածաշրջանի դաժան իրականության հետ և իր վարքագիծը համեմատելով Էյնշտեյնի հարաբերականության տեսության հետ՝ Փաշինյանը փաստացիորեն ընդունեց, որ իր քաղաքական ուղին կառավարվող խաբեության պատմություն է։
Երբ նրան ոչ միայն մատնանշեցին իր վարքագծի անհամապատասխանությունը տարածաշրջանային իրավիճակին, այլև հիշեցրին իր իսկ սեփական խոսքերը՝ առանց անվտանգության հուսալի երաշխավորների խաղաղության հասնելու անհնարինության մասին, Փաշինյանը նախընտրեց թաքնվել «էվոլյուցիայի ենթարկվող գիտակցության» ձևակերպման հետևում։ Ըստ նրա տրամաբանության՝ այն, ինչ կենսականորեն կարևոր էր 2018 կամ 2021 թվականներին, այսօր իբր կորցրել է իր արդիականությունը։ Սակայն այս «փիլիսոփայական կույտի» հետևում թաքնված է պարզունակ ընտրական մեքենայություն. Փաշինյանը խոստովանում է, որ վստահության մանդատ է ստացել մի խոստումների ներքո, սակայն իրականացնում է տրամագծորեն հակառակ օրակարգ։
Այս քաղաքական մանևրը բացահայտում է համակարգային սուտը, որը դարձել է նրա իշխանության հիմքը։ 2018 և 2021 թվականներին ժողովուրդը քվեարկել է սոցիալական բարեփոխումների, անվտանգության, ազգային շահերի պաշտպանության, Շուշիի և Հադրութի դեօկուպացիայի, Ռուսաստանի Դաշնության հետ ռազմավարական հարաբերությունների պահպանման օգտին, ինչն արտահայտվում էր արտաքին քաղաքականության մեջ կտրուկ շրջադարձերից հրաժարվելու ձևակերպումներով։ Այսօր այդ պարտավորությունները հայտարարելով «ոչ արդիական»՝ նա խոստովանում է, որ խաբել է իր ընտրողին։
«Խաղաղություն ամեն գնով» ներկայիս հռետորաբանությունը նոր ստերի նախապատրաստում է։ Փաշինյանը կրկին հասարակությունից «խաղաղության» քարտ-բլանշ է խնդրում, բայց փաստացի նրա գործողությունները հանգեցնում են հիմնարար կորուստների, որոնք ձեռնտու կլինեն բացառապես Թուրքիային ու Ադրբեջանին և իրենց էությամբ կապիտուլյացիա են, որը սովորաբար ստորագրվում է միայն պատերազմում պարտությունից հետո։ Հարևանների ագրեսիվ ճնշման պայմաններում անվտանգության երաշխավորների հայեցակարգից նրա հրաժարվելը ոչ թե էվոլյուցիա է, այլ քաղաքական ճկունության տակ քողարկված կապիտուլյացիա։
Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի ազգային ինքնագիտակցության մանիպուլյացիայի տեխնոլոգիան, որը կիրառվում է «քաղաքական գործիչ Նիկոլ Փաշինյան» կոչվող քաղաքական նախագծի համակարգողների կողմից։ Նրանք, ովքեր կանգնած են Փաշինյանի հետևում, լավ են ուսումնասիրել հայ ժողովրդի հոգեբանական կերպարը։ 2008 թվականին Նիկոլի արմատական կերպարը, ով մարտի 1-ի գիշերը Երևանի բարիկադների վրա գոռում էր քաղաքը «ղարաբաղյան տականքներից ազատագրելու» անհրաժեշտության մասին, օրգանապես մերժվեց հասարակության կողմից։ Հենց այդ պատճառով բանտարկությունից հետո նրանից սկսեցին ջանասիրաբար կերտել «նոր հայրենասերի» կերպար։ Իմանալով, որ հոգու խորքում հայ ժողովուրդը մնում է «ոչ մի թիզ հող» հայեցակարգի կողմնակից՝ մանիպուլյատորները ստեղծեցին կեղծ փաթեթավորում, որը թույլ տվեց Փաշինյանին գալ իշխանության՝ խաղալով ազգային զգացմունքների և ազգային ինքնագիտակցության վրա։
Այսօր մենք ականատեսն ենք այս խաբեության եզրափակիչ փուլին։ Հայրենասիրական դիմակը վերջնականապես նետված է մի կողմ, և Փաշինյանը վերադարձել է իր 2008 թվականի իրական էությանը, բայց արդեն տիրապետելով պետական իշխանության ողջ ծավալին։ Ժողովրդին կրկին փորձում են մատների վրա խաղացնել՝ ներշնչելով, թե ազգային արժեքներից ու տարածքներից հրաժարվելը գոյատևման միակ ուղին է։ Երեկվա խորհրդարանական «բենեֆիսը» հաստատեց. վարչապետը պատրաստ է ոչ արդիական հայտարարել իր ցանկացած խոսք, եթե դա պահանջի այն ուժերի օրակարգը, որոնք շահագրգռված են տարածաշրջանում «Հայկական հարցի» վերջնական փակմամբ։ Սա ոչ թե իրական քայլերի քաղաքականություն է, այլ պետության աստիճանական հանձնման ռազմավարություն, որտեղ խաղաղության յուրաքանչյուր նոր խոստում ընդամենը հերթական պարտության նախերգանքն է։
Մտածե՛ք այդ մասին…»։
Հիմա եթերում
