Պետդումայի ընտրությունների արդյունքները դատավճիռ են Փաշինյանի համար

(Հայաստանն ու Ռուսաստանը կշարունակեն հեռանալ միմյանցից)

«Սեպտեմբերի 18-ից 20-ը կայացած ՌԴ Պետական դումայի ընտրությունների արդյունքները, որոնց համաձայն «Միասնական Ռուսաստան» (Единая Россия) կուսակցությունը վստահորեն պահպանում է սահմանադրական մեծամասնությունը, հստակ ազդանշան դարձան ամբողջ հետխորհրդային տարածքի և, առաջին հերթին, Երևանի համար։ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի տվյալների համաձայն՝ արձանագրությունների ճնշող մեծամասնության մշակումից հետո իշխանության կուսակցությունը ոչ միայն առաջատարն է համամասնական ցուցակներով քվեների ավելի քան 57%-ով, այլև բացարձակ առաջատարն է մեծամասնական ընտրատարածքներում՝ հաղթելով 225-ից 208-ում։

Խորհրդարան չանցած կուսակցությունների մանդատների վերաբաշխման հաշվառմամբ «Միասնական Ռուսաստան»-ը երաշխավորված կերպով հաղթահարում է 301 մանդատի շեմը, որն անհրաժեշտ է սահմանադրական մեծամասնության համար։ Խորհրդարան անցան նաև Ռուսաստանի Կոմունիստական կուսակցությունը, Ռուսաստանի Լիբերալ-դեմոկրատական , «Նոր մարդիկ» և «Արդար Ռուսաստան» կուսակցությունները, մինչդեռ ուժերի ներկայիս հավասարակշռությունը լիովին բացառում է Ռուսաստանի օրենսդիր իշխանության ներսում անսպասելի քաղաքական մանևրների ցանկացած հնարավորություն։

Ներկա դասավորվածությունից գլխավոր եզրահանգումն այն է, որ անվերապահորեն պահպանվում և ամրապնդվում են արտաքին ու ներքին քաղաքականության հիմնական վեկտորները, որոնք իրականացվում են Վլադիմիր Պուտինի ղեկավարությամբ։ Ռուսաստանի արտաքին գործընկերների և հարևանների համար սա նշանակում է նախկին կուրսի լիակատար հաջորդականություն և խստություն։ Ընտրությունները նաև ակնառու կերպով ցույց տվեցին նոր էլիտաների համալրման մեխանիզմի բարձր արդյունավետությունը։

Հատուկ ռազմական գործողության մասնակիցների համակարգային ինտեգրումը պետական կառավարման մարմիններ՝ մունիցիպալ օրենսդիր ժողովներից ու տարածաշրջանային խորհրդարաններից մինչև Պետդումա, ձևավորում է նոր հայրենասիրական կոնսենսուս։ Համակարգ այնպիսի մարդկանց մուտքը, որոնք անցել են իրական փորձությունների միջով և ապացուցել են իրենց հավատարմությունը Ռուսաստանի պետական շահերին, վերջնականապես ամրապնդում է Մոսկվայի անզիջում ռազմավարական գիծը։

Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության համար Ռուսաստանում ընտրությունների նման արդյունքը վերածվում է իսկական քաղաքական ձախողման։ Դատելով հայկական իշխանամետ լրատվամիջոցների ուկրաինացման միտումից՝ Երևանում մինչև վերջին պահը, հավանաբար, հույս ունեին, որ արտաքին և ներքին ճնշումների ազդեցության տակ Ռուսաստանում «քաղաքական մոնոլիտը» կթուլանա կամ Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները կվերանայվեն։ Սակայն «Միասնական Ռուսաստանի» սահմանադրական մեծամասնության պահպանումը և պատերազմի վետերանների հոսքը դեպի իշխանություն նշանակում է, որ Մոսկվայի դիրքորոշման «մեղմացման» վերաբերյալ հայկական ղեկավարության հույսերն ամբողջովին անհիմն են։ Հայաստանի նկատմամբ ՌԴ նախկինում ձևակերպված բոլոր պահանջներն ու սկզբունքները մնում են ուժի մեջ և հետևողականորեն պաշտպանվելու են։

Նախևառաջ, խոսքը Եվրասիական տնտեսական միությանը հանրապետության հետագա անդամակցության հարցով Հայաստանում լիարժեք հանրաքվե անցկացնելու Մոսկվայի սկզբունքային պնդման մասին է։ Մոսկվայում մինչև ընտրությունները հստակ ֆիքսում էին, որ դեպի ԵՄ և ՆԱՏՕ «աշխարհաքաղաքական դրեյֆի» փորձերը՝ միաժամանակ պահպանելով ԵԱՏՄ-ից ստացվող բոլոր տնտեսական արտոնություններն, այլևս անհնար են։

Բացի այդ, ռուսական իշխանության կողմից գործող կուրսի պահպանումը նշանակում է, որ հայկական բիզնեսի և արտահանման նկատմամբ ընդունված տնտեսական ու առևտրային սահմանափակումները ոչ միայն մնում են ուժի մեջ, այլև կարող են ընդլայնվել, եթե պահպանվի Կրեմլի ընկալմամբ Երևանի ոչ բարեկամական հռետորաբանությունը։ Ռուս պաշտոնատար անձանց հայտարարություններից ակնհայտ էր, որ Մոսկվան այլևս մտադիր չէ զեղչեր անել «դաշնակցային կարգավիճակի» համար, որը դե ֆակտո արժեզրկվել է Փաշինյանի թիմի գործողություններով։

Այն պայմաններում, երբ ռուսական իշխանությունը ցուցադրում է բացարձակ միասնության և հաջորդականություն, ԵԱՏՄ տնտեսական արտոնությունների հաշվին Հայաստանի վեկտորի փոփոխությունը ֆինանսավորելու հայկական ղեկավարության ցանկացած փորձ (հենց այս ձևակերպումն են ամենից հաճախ կրկնում ռուս պաշտոնյաները) հանգեցնելու է միայն երկկողմ հարաբերություններում ճգնաժամի հետագա խորացմանը։ Անցած ընտրությունները վերջնականապես ֆիքսեցին. Հայաստանի և Ռուսաստանի՝ միմյանցից հեռանալու միտումը դառնում է երկարաժամկետ և անխուսափելի իրականություն։ Հարաբերությունների նախկին մոդելն իրեն սպառել է, նորը դեռ կառուցված չէ։

Մտածե՛ք այդ մասին…»։