Կյանք, որը դարձել է շարունակական ստեղծագործություն․ Նոնա Գաբրիելյան

Նոնա Գաբրիելյանն այն արվեստագետներից է, որի կյանքն ինքնին արվեստի գործ է դարձել։

Գաբրիելյանը ծնվել է 1944 թվականի հունվարի 27-ին՝ Թբիլիսիում, մշակութային այնպիսի միջավայրում, որտեղ լեզուներն ու ավանդույթները միահյուսվում էին՝ ձևավորելով տպավորությունների հարուստ գունապնակ։ Հենց այս բազմալեզու և բազմամշակութային մթնոլորտն էլ հիմք է դարձել նրա հետագա ստեղծագործական ուղու համար։

1968 թվականին ավարտելով Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը՝ Գաբրիելյանը միացել է հայ արվեստագետների այն սերնդին, որը ձգտում էր համադրել ազգային ավանդույթը ժամանակակից գեղարվեստական որոնումների հետ։ Արդեն այդ տարիներին նրա գործերն աչքի էին ընկնում առանձնահատուկ խորությամբ։

1980-ականների սկզբին ճակատագիրը նրան տարել է Գերմանիա։ Ավելի քան երեք տասնամյակ նա ապրել ու ստեղծագործել է այնտեղ՝ հիմնելով սեփական արվեստանոցը և դասավանդելով գեղանկարչություն ու գրաֆիկա։ Վիսբադենը դարձել է նրա նոր տունը: Նրա արվեստանոցը վերածվել է մշակույթների երկխոսության տարածքի, իսկ ինքը՝ Արևելքի և Արևմուտքի միջև կամրջի։

Նոնա Գաբրիելյանի ստեղծագործությունը հնարավոր չէ սահմանափակել մեկ ժանրով։ Նա աշխատում է կերամիկայի և բրոնզի հետ, ստեղծում է գեղանկարչական կտավներ և գրաֆիկական շարքեր, գրում է արձակ և պոեզիա։ Այս բոլոր ուղղություններում զգացվում է նրա ձգտումը՝ գտնելու այն ձևը, որը կարող է արտահայտել մարդու ներաշխարհը։ Նրա արվեստը պարզապես առարկաների և պատկերների միավորում չէ, այլ կենդանի էներգիա, որը միավորում է նյութականն ու հոգևորը։

Այսօր Նոնա Գաբրիելյանի անունը ընկալվում է որպես բազմակողմանիության և ներքին ազատության խորհրդանիշ։

Նրա կենսագրությունը մի կնոջ պատմություն է, որը կյանքը վերածել է անընդհատ ստեղծագործության, իսկ ստեղծագործությունը՝ աշխարհի հետ գեղեցկության և իմաստի լեզվով խոսելու եղանակի։