Կյանք՝ վերածված լռության մեջ զրույցի․ Դավիթ Ամալյան

Դավիթ Ամալյանը երաժիշտ է, մարտիկ և հայր, ում կյանքը դարձավ հայերի մի ողջ սերնդի ճակատագրի արտացոլումը: Նրա ուղին միահյուսում է երաժշտությունը, պատերազմը և անձնական ողբերգությունը՝ կենսագրությունը վերածելով տոկունության և հիշողության կենդանի վկայության:
Դավիթը ծնվել է 1974 թվականի փետրվարի 1-ին Երևանում: Երաժշտական կրթությունը սկսել է դեռ մանկուց.

1982–1989 թթ. սովորել է երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի և շվիի բաժիններում:

1990–1993 թթ. ուսումը շարունակել է Ա. Բաբաջանյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի ջազային բաժնի դաշնամուրի դասարանում:

1993–1998 թթ. սովորել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ժողովրդական գործիքների բաժնում:

1990–1994 թվականներին Դավիթ Ամալյանը մասնակցել է Արցախյան պատերազմին «Ազգային լեգեոն» ջոկատի, «Արծիվ-4» գումարտակի, ապա 5-րդ բրիգադի ստորաբաժանումների կազմում: Նա «Երկրապահ» կամավորականների միության անդամ է: 1994 թվականից պարբերաբար կազմակերպում է համերգային երեկոներ՝ նվիրված զոհված ազատամարտիկների հիշատակին:

2004 թ. թողարկել է իր առաջին՝ «Հոգու հնչյուններ» ձայնասկավառակը:

2004–2011 թթ. ունեցել է չորս հեղինակային մենահամերգ:

2002 թ. Հ․ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում բեմադրվել է նրա «Արծվաբույն» պիեսը՝ նվիրված Հայաստանի ազգային հերոս Վազգեն Սարգսյանին:

Նրա կյանքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում որդու՝ Վարդանի հիշատակը, ով անվանակոչվել էր ի պատիվ հերոս Վարդան Ստեփանյանի (Դուշման Վարդան): Վարդան Ամալյանը, ով ժամկետային զինծառայող էր, մասնակցել է 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմին և զոհվել նոյեմբերի 7-ին Շուշիում՝ դիպուկահարի կրակոցից: Նոյեմբերի 17-ին տեղի ունեցավ նրա հուղարկավորությունը «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում:

Դավիթի համար այս կորուստը բեկումնային եղավ. պատերազմից հետո նրա հրապարակումներն ու հարցազրույցները լեցուն են ցավով, բայց նաև հպարտությամբ՝ որդու և երիտասարդ հերոսների սերնդի համար: