Բալետային կարգապահություն և կինեմատոգրաֆիական ըմբոստություն․ Բորիս Ակոպով

Կինոռեժիսոր, սցենարիստ ու կոմպոզիտոր Բորիս Ակոպովի կյանքը հիշեցնում է դրամատիկ վեպ՝ բալետից մինչև կինո։ Նրա ուղին ներկայացնում է հաղթահարման և ինքնաճանաչման պատմություն, որտեղ անձնական փորձությունները վերածվել են մշակութային արտահայտման կարևոր միջոցի։

Բորիս Ակոպովը ծնվել է 1985 թվականի մարտի 30-ին Բալաշիխայում։ Մայրը, որդուն քրեական միջավայրից հեռու պահելու համար, նրան ուղարկել է բալետի։ Տղայի համար դա ծանր փորձություն էր՝ խիստ կարգապահություն, անընդհատ մարզումներ և սովորական աշխարհից կտրված լինելու զգացում։ Ուսումը Մոսկվայի պետական պարարվեստի ակադեմիայում նրա համար դարձել է նաև ներքին ըմբոստության շրջան․ նա խոստովանել է, որ «ամեն տեսակի խենթություններ էր անում», և նույնիսկ հեռացվել է հրդեհի դեպքի պատճառով։ Այնուամենայնիվ, 2003 թվականին ավարտել է Դասական պարի դպրոցը և աշխատել Մեծ թատրոնում, ինչպես նաև «Կրեմլյան բալետ» թատրոնում, Նատալյա Կասատկինայի և Վլադիմիր Վասիլևի դասական պարի թատրոններում։

Սակայն բալետը դարձել է միայն նախաբան։ 2016 թվականին Ակոպովը ավարտել է ՎԳԻԿի ռեժիսուրայի ֆակուլտետը, որտեղ նրա դիպլոմային աշխատանքը՝ «Դրախտ»-ը ճանաչվել է լավագույնը միջազգային ուսանողական փառատոնում։ Բորիս Ակոպովը լայն ճանաչում է ստացել իր «Ցուլը» (2019) լիամետրաժ ֆիլմով, որն արժանացել է «Կինոտավր» 30-րդ կինոփառատոնի Գրան Պրի մրցանակին և նրան հաստատել է որպես նոր սերնդի կարևոր ռեժիսոր։

Ակոպովը չի սահմանափակվում միայն ռեժիսուրայով․ նա գրել է սցենարներ, զբաղվում է մոնտաժով և երաժշտություն է ստեղծում իր ֆիլմերի համար։ Նրա աշխատանքներն առանձնանում են յուրահատուկ մթնոլորտով՝ դրանցում զգացվում է անձնական ցավը, մանկության հիշողությունները և արվեստի հանդեպ անկեղծ ձգտումը։ Նա նաև բացահայտել է դերասան Յուրի Բորիսովին, ով «Ցուլ» ֆիլմի շնորհիվ դարձել է ժամանակակից ռուսական կինոյի ամենավառ աստղերից մեկը։

Նրա ֆիլմերը պարզապես գեղարվեստական գործեր չեն, այլ ամբողջ սերնդի խոստովանություն, որը մեծացել է բարդ ժամանակներում։ Այսօր նա շարունակում է մնալ այն ռեժիսորներից մեկը, ով կարողանում է միավորել անձնականն ու համամարդկայինը՝ կենսագրությունը վերածելով արվեստի։