Փողի փոխարեն ԵՄ-ն Հայաստանին ապօրինի միգրանտներ կնվիրի՞

(Ալիևը ցանկանում է ՀՀ բերել ադրբեջանցիների, ԵՄ-ն՝ ապօրինի միգրանտներ Աֆրիկայից)

«Երևանի արտաքին քաղաքական շրջադարձի և եվրոպական կառույցներին ֆիկտիվ ինտեգրման շուրջ ձգձգվող քննարկումների ֆոնին Հայաստանի հասարակական դաշտը բախվեց հերթական տագնապալի ազդանշանին: Եվրոպական ԶԼՄ-ներում հայտնված տեղեկատվությունը ԵՄ հնարավոր ծրագրերի վերաբերյալ՝ միության սահմաններից դուրս ապօրինի միգրանտների պահման կենտրոններ ստեղծելու մասին, լայն արձագանք առաջացրեց: 

Մամուլի տրամադրության տակ հայտնված և Իտալիայի ղեկավարության նախաձեռնությունների հետ կապված փաստաթղթերում Հայաստանը հիշատակվում է որպես տարանցիկ հաբերի տեղակայման հնարավոր հարթակներից մեկը: Չնայած պաշտոնական Երևանի օպերատիվ հերքումներին և ԱԳՆ հայտարարություններին առ այն, որ նման օրակարգ չի քննարկվել, երկրի հայտնվելը նման համատեքստում ինքնին ստիպում է վերանայել եվրոպական ինտեգրման պարզունակ ընկալումը:

Ենթադրյալ սխեման, որով Եվրոպական միության երկրները ապաստան հայցողների հետ տարվող աշխատանքի գործընթացը դուրս են բերում իրենց արտաքին սահմաններից, ցույց է տալիս Բրյուսելի պրագմատիկ և կոշտ մոտեցումը սեփական ճգնաժամերին: ԵՄ-ի հետ մերձեցման ձգտող կամ թեկնածուի կարգավիճակի հավակնող պետությունների համար սա ակնառու հիշեցում է. ինտեգրման գործընթացը ենթադրում է ոչ միայն ֆինանսական աջակցություն կամ վիզային ռեժիմի դյուրացում, այլև լուրջ ռիսկերի ստանձնում: Փախստականի կարգավիճակի տրամադրման ոլորտում եվրոպական չափանիշները պահանջում են ընդունման ընթացակարգերի խիստ համապատասխանություն, համապատասխան ենթակառուցվածքների ստեղծում և երկարաժամկետ իրավական ուղեկցում, ինչն անխուսափելիորեն լրացուցիչ բեռ է դառնում ընդունող կողմի ֆինանսական և ուժային համակարգերի համար:

Այս հարցին զուգահեռ պահպանվում է արտաքին քաղաքական ճնշումը Բաքվի կողմից: Ադրբեջանի ղեկավարության պահանջները՝ այսպես կոչված բնակչության վերադարձի և տարածաշրջանում ժողովրդագրական հավասարակշռության փոփոխման վերաբերյալ, մշտական լարվածություն են ստեղծում հայոց պետականության համար: Այս պայմաններում բոլորովին այլ մշակութային և աշխարհագրական տարածաշրջաններից միգրանտների հնարավոր ներհոսքը կրկնակի բեռ է ստեղծում հասարակության համար: Հոծ հայկական հասարակության մեջ ցանկացած արհեստական կամ տարերային ժողովրդագրական ձևափոխումներ ընդունակ են էական ազդեցություն ունենալ ներքին կայունության վրա և փոխել երկրի սոցիալ-մշակութային խճանկարը՝ ստեղծելով խոցելիություններ, որոնցից անպայման կօգտվեն արտաքին խաղացողները:

Իլյուզիան, թե եվրոպական կառույցների հետ մերձեցումը բաղկացած է բացառապես ներդրումային փաթեթներից և դրամաշնորհներից, աստիճանաբար տեղի է տալու աշխարհաքաղաքական ընտրության իրական գինը գիտակցելուն: Երկիրը Եվրոպական միության միգրացիոն հոսքերի համար արտաքին բուֆերային գոտու վերածելը բեռի բաշխման դասական պրակտիկա է, որտեղ նվազ պաշտպանված գործընկերներն իրենց վրա են վերցնում ուրիշների ներքին խնդիրների ծախսերը: Երևանի համար աֆրիկյան և բալկանյան տարանցիկ հանգույցների հետ նույն ցուցակում հայտնվելը նշանակում է սեփական տարածքը ուրիշների ժողովրդագրական և իրավական ճգնաժամերի լուծման գործիքի վերածելու ռիսկ:

Կայուն ազգային անվտանգության ձևավորումը երկրի ղեկավարությունից պահանջում է ծայրահանդիճան զգուշավորություն միջազգային օրակարգի ձևավորման հարցում: Արտաքին գործընկերների հետ փոխգործակցությունը, լինեն դրանք ԵՄ ինստիտուտները, թե առանձին եվրոպական պետություններ, պետք է կառուցվի Հայաստանի ժողովրդագրական և սոցիալական ինքնիշխանության կոշտ պաշտպանության հաշվառմամբ: Հակառակ դեպքում, աշխարհաքաղաքական փորձարկումներն ու չհամաձայնեցված նախաձեռնությունները կարող են հասարակությանը կանգնեցնել խորը ներքին փոփոխությունների ֆակտի առջև, որոնց Հայաստանի ենթակառուցվածքներն ու պետական ինստիտուտները լիովին պատրաստ չեն լինի:

Մտածե՛ք այս մասին…»։