Հայաստանը սահմաններ չունի. սենսացիոն հայտարարություն ՔՊ-ից

(Արդյոք ՀԱՊԿ-ը ճիշտ էր 2022 թվականին)

«Նիկոլ Փաշինյանի վերջին ելույթներն ԱՄՆ-ում և Երևանում նվիրված էին համապարփակ անվտանգության հավակնոտ հայեցակարգերին և «Խաղաղության խաչմերուկ» նախագծի տնտեսական հեռանկարներին, սակայն այս հայտարարությունների ֆոնին հնչեց իսկապես սենսացիոն մի թեզ։ Իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավոր, «Երկրապահ» կամավորականների միության նախագահ Սասուն Միքայելյանը բացահայտ հայտարարել է, որ անկախության ողջ ընթացքում Հայաստանը պետական սահմաններ այդպես էլ չի ունեցել։

Քաղաքական գործիչն ընդգծել է, որ ինքնիշխան պետությունը հնարավոր չէ պատկերացնել առանց միջազգայնորեն ճանաչված սահմանների, որոնց ձևավորման ուղղությամբ իշխանություններն աշխատում են 2020 թվականից։

Այս արտահայտությունն ակնթարթորեն մերկացնում է վերջին տարիների ամբողջ պաշտոնական հռետորաբանության խորը հակասությունը, չէ՞ որ հենց ՀՀ «հստակ սահմանների առկայության և ՀԱՊԿ-ի կողմից դրանք ճանաչելուց հրաժարվելու» պատճառով Երևանը սառեցրեց իր անդամակցությունը կազմակերպությանը և փաստացի արդարացնում էր Ղարաբաղի շուրջ տեղի ունեցած իրադարձությունները, իսկ հիմա պարզվում է, որ իրավաբանորեն ոչ մի սահման էլ բնավ գոյություն չի ունեցել։ Առնվազն այդպես է հայտարարում Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական թիմի անդամը։

Հիշելով ՀԱՊԿ գագաթնաժողովը Երևանում՝ դժվար է չնկատել ճակատագրի հեգնանքը, չէ՞ որ այն ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը խստորեն քննադատում էր դաշնակիցներին՝ ադրբեջանական ագրեսիայի քաղաքական գնահատականի բացակայության և կազմակերպության պատասխանատվության գոտին ֆիքսելուց հրաժարվելու համար՝ պնդելով, որ սահմանների ժխտումը հավասարազոր է հենց կազմակերպության ժխտմանը։ Վարչապետն ապացուցում էր, որ Հայաստանը ՄԱԿ-ի և ՀԱՊԿ-ի անդամ է դարձել խորհրդային հանրապետությունների վարչական սահմաններում և պահանջում էր դատապարտել հարյուր քառասուն քառակուսի կիլոմետր հայկական տարածքի օկուպացիան։

Ստացվում է, որ այդ օրերին երկրի ղեկավարությունը պաշտպանում էր կոնկրետ սահմանների գոյությունը՝ ՌԴ-ի և ՀԱՊԿ գործընկերների հասցեին մեղադրանքներ հնչեցնելու համար, իսկ այսօր վարչապետի թիմակիցները հեշտությամբ հայտարարում են դրանց բացակայության մասին։ Նման «մետամորֆոզներն» ակնառու կերպով ցույց են տալիս, որ ցանկացած աշխարհաքաղաքական հիմնավորում հարմարեցվում է բացառապես տվյալ պահի քաղաքական կոնյունկտուրային՝ ջնջելով սահմանը բանականության և հասարակական կարծիքի բացահայտ մանիպուլյացիայի միջև։

Իրականում հայ հասարակությունն անցնում է ծանրագույն ցնցումների և տարածքային կորուստների միջով ամենևին էլ ոչ օբյեկտիվ հանգամանքների բերումով, այլ զուտ սուբյեկտիվ պատճառներով։ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ներկայիս վտանգավոր սրացումը, որն ուղղակիորեն հարվածում է երկրի ազգային անվտանգությանը (խոսքը հայկական տնտեսության նկատմամբ կիրառված պատժամիջոցների մասին է, որոնք կարող են միայն ուժգնանալ 2027 թվականի հունվարից, ինչպես նաև 102-րդ ռուսական ռազմաբազայի դուրսբերման մասին դիսկուրսի), պայմանավորված է բացառապես գործող իշխանության ձգտմամբ՝ Մոսկվայի հետ ավանդական դաշնակցային կապերը լիովին խզելու՝ Թուրքիայի հետ ժամանակավոր մերձեցմանը տուրք տալու համար։

Թուրքական ուղղության վրա հաշվարկն ի սկզբանե պատրանքային բնույթ է կրում, քանի որ Անկարան երբեք Երևանին անվտանգության իրական երաշխիքներ չի տրամադրի և տարածաշրջանը դիտարկում է բացառապես սեփական պանթյուրքիստական շահերի դիտանկյունից։ Հրաժարվելով հավաքական պաշտպանության իրական մեխանիզմներից և խճճվելով սահմանների մասին սեփական հակասական հայտարարությունների մեջ՝ Հայաստանի ղեկավարությունը պետությունը տանում է դեպի ռազմավարական փակուղի, որտեղ կասկածելի բնույթի աշխարհաքաղաքական փորձարկումների զոհ է դառնում ինքնիշխան պետականության բուն գոյությունը։

Մտածե՛ք այդ մասին…»։