Գեներալ Վաչագան Վլասով․ հայկական հետքը խորհրդային ռազմական դպրոցի պատմության մեջ

Վաչագան Վլասովը (Վլասյան) ծնվել է 1922 թվականի հոկտեմբերի 14-ին՝ Ադրբեջանի Շեմախի գավառի Սահյան գյուղում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց և ուսուցիչների վերապատրաստման կարճատև դասընթացներին մասնակցելուց հետո նա աշխատել է որպես ուսուցիչ։ Սակայն 1942 թվականի փետրվարին զորակոչվել է Կարմիր բանակ։ 1943 թվականի օգոստոսին ավարտել է Բաքվի հետևակային ուսումնարանը և անմիջապես մեկնել ռազմաճակատ։

Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Վլասովը ծառայել է որպես գնդացրային դասակի, ապա՝ վաշտի հրամանատար՝ Անդրկովկասյան ռազմաճակատի 45-րդ բանակի 261-րդ դիվիզիայի 978-րդ հրաձգային գնդում։ Մասնակցել է գերմանական զորքերի դեմ մղված մարտերին՝ աչքի ընկնելով տոկունությամբ և կազմակերպչական ունակություններով։ Հետագայում զբաղեցրել է գումարտակի և մոտոհրաձգային գնդի հրամանատարի, ինչպես նաև Թուրքեստանի ռազմական օկրուգում ուսումնական դիվիզիայի հրամանատարի տեղակալի պաշտոնները։

1970 թվականի փետրվարին նա նշանակվել է Ալմա Աթայի բարձրագույն համազորային հրամանատարական ուսումնարանի առաջին պետ։ 1971 թվականի նոյեմբերին նրան շնորհվել է գեներալ-մայորի զինվորական կոչում։ Մինչև 1978 թվականի սեպտեմբերը Վլասովը զբաղվել է սպայական կադրերի պատրաստմամբ, ներդրել ուսուցման ժամանակակից մեթոդներ և նպաստել զինվորական կարգապահության ամրապնդմանը։

1979 թվականին զինվորական ծառայությունից պահեստազոր անցնելուց հետո Վլասովը շարունակել է հասարակական գործունեությունը։ Տասը տարի շարունակ նա զբաղեցրել է Ղազախական ԽՍՀ ԴՕՍԱԱՖ-ի կենտրոնական կոմիտեի նախագահի տեղակալի պաշտոնն՝ ակտիվորեն մասնակցելով երիտասարդության ռազմահայրենասիրական դաստիարակության գործին։

Վլասովն ավելի քան երեսուն տարի ապրել է Ալմա Աթայում, որտեղ էլ մահացել է 2003 թվականի հուլիսի 8-ին։ 2010 թվականի սեպտեմբերին Դոստիկ պողոտայի այն շենքի վրա, որտեղ նա բնակվել է, տեղադրվել է նրա հիշատակին նվիրված հուշատախտակ։

Նրա անունը մնացել է պատմության մեջ՝ որպես խորհրդային բանակի նշանավոր հայազգի գեներալներից մեկի, որն իր կյանքը նվիրել է զինվորական ծառայությանը, սպայական կադրերի պատրաստմանն ու նոր սերունդների դաստիարակությանը։