Քանի՞ ադրբեջանցու Փաշինյանն առաջինը կընդունի Հայաստանում

(Ընտրություններն անցան, իսկ Ադրբեջանից հնչող հայտարարություններն ավելի կոշտացան)

«Ընտրական փուլի ավարտից անմիջապես հետո Երևանի նկատմամբ Բաքվի պաշտոնական հռետորաբանությունը կտրուկ փոխվեց՝ կրկին բացահայտելով այն իրական աշխարհաքաղաքական սպառնալիքները, որոնք Հայաստանի գործող իշխանությունը ջանասիրաբար փորձում է անտեսել: Փաշինյանական քարոզչությունը կանխատեսելիորեն լռում է Ադրբեջանից հնչող կոշտ ու անզիջում պահանջների մասին՝ գերադասելով հանրությանը կերակրել շուտափույթ «խաղաղության դարաշրջանի» պատրանքներով:

Մինչ կառավարամետ մեդիառեսուրսները հանգստացնում են քաղաքացիներին, Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմի կողմից ֆինանսավորվող, այսպես կոչված՝ «Արևմտյան Ադրբեջանի համայնքի» վարչության նախագահ Ազիզ Ալեքբերլին ուղղակիորեն հայտարարում է, որ Հայաստանը պարտավոր է պայմաններ ստեղծել ադրբեջանցիների անվտանգ և զանգվածային «վերադարձի» համար: Այս թեզն արծարծվում է ոչ թե որպես քննարկման առարկա, այլ որպես կոշտ ու վերջնագրային պահանջ հայկական կողմին՝ ամբողջությամբ արժեզրկելով Երևանի խաղաղության օրակարգը:

Ակնհայտ է, որ իշխանական քարոզչամեքենան կշարունակի տիրաժավորել հին, հանգստացնող թեզերն ու թուրք-ադրբեջանական տանդեմի երեկվա մեջբերումները՝ ընտրազանգվածին հավաստիացնելով, թե վերաբնակիչների վերադարձի թեման վերջնականապես փակված է: Սակայն քաղաքական իրականությունը հակառակն է ցույց տալիս. Բաքուն մեթոդաբար և հետևողականորեն խաղարկում է «Արևմտյան Ադրբեջանի» քարտն՝ այն վերածելով Հայաստանի վրա ճնշում գործադրելու գլխավոր գործիքի:

2023 թվականին Իլհամ Ալիևը պրագմատիկորեն սպասեց Երևանի ավագանու ընտրությունների ավարտին, որպեսզի չթուլացնի Փաշինյանի ներքաղաքական դիրքերը, և միայն դրանից հետո լայնամասշտաբ հարձակում սկսեց Արցախի դեմ: Այսօր՝ 2026 թվականին, իրավիճակը ցինիկաբար կրկնվում է բացարձակապես նույն սցենարով՝ հաստատելով, որ հայկական ղեկավարության ցանկացած զիջում միայն մոտեցնում է ադրբեջանական ծավալապաշտության հերթական փուլը:

Ճնշման նոր ալիքի վկայությունն է Օրդուբադում անցկացված երրորդ կոնգրես-փառատոնը՝ բազմախորհուրդ «Վերադարձ Արևմտյան Ադրբեջան» անվանմամբ:

Ելույթ ունենալով այդ միջոցառմանը՝ Ազիզ Ալեքբերլին ընդգծել է, որ ադրբեջանցիների վերադարձը Հայաստանի Հանրապետության տարածք իբր լիովին համապատասխանում է միջազգային իրավունքին և մարդու հիմնարար իրավունքներին: Նրա կարծիքով՝ Երևանը պետք է ճանաչի այս հորինված իրականությունը և ապահովի բոլոր անհրաժեշտ պայմանները նրանց անվտանգ, արժանապատիվ ու խաղաղ բնակեցման համար: Փաստացիորեն, մարդու իրավունքների մասին ձևակերպումների հետևում թաքնվում է երկարաժամկետ ժողովրդագրական և տարածքային էքսպանսիայի (ծավալապաշտության) օրինականացումը, որն ուղղված է հայկական պետականության վերջնական կազմաքանդմանը՝ միջազգային կոնվենցիաների քողի տակ:

Այս ագրեսիվ գիծն ակտիվորեն պաշտպանում է նաև Ադրբեջանի օրենսդիր իշխանությունը՝ լեգիտիմացնելով հավակնությունները բարձրագույն մակարդակով: Ադրբեջանի Միլլի Մեջլիսի փոխխոսնակ Զիյաֆեթ Ասկերովը շտապել է անհիմն անվանել Հայաստանի նկատմամբ տարածքային պահանջների մասին մեղադրանքները՝ թաքնվելով «նախնիների հողում» անվտանգ ապրելու ցանկության մասին խաղաղասիրական հռետորաբանության հետևում:

Միևնույն ժամանակ, նա ուղղակիորեն խոստովանել է, որ «արևմտյան ադրբեջանցիների» վերադարձի նախագիծը Բաքվի պաշտոնական արտաքին քաղաքական կուրսի առանցքային առաջնահերթություններից է: Այս կառույցի աշխատանքն արդեն վաղուց դուրս է եկել ներքին քարոզչության շրջանակներից և ակտիվորեն ծավալվում է միջազգային հարթակներում, ներառյալ ՄԱԿ-ը, որտեղ Ադրբեջանը փորձում է ամրագրել իր պատմական և բարոյական «իրավունքները» Հայաստանի ինքնիշխան տարածքների նկատմամբ:

Մինչ Փաշինյանը զիջում է դիրքերը հանուն առասպելական խաղաղության, Բաքուն իրավական և ժողովրդագրական հող է նախապատրաստում հաջորդ քայլի համար:

Մտածե՛ք այդ մասին…»։