Ո՞վ էր «բռնել Փաշինյանին սպառնացող հանցագործների տեսախցիկը»

(Ո՞ւմ է ձեռնտու ՀՀ ղեկավարության հասցեին սպառնալիքներ պարունակող տեսանյութը)

«Տեղեկատվական դաշտում ղարաբաղյան բարբառով խոսող և Նիկոլ Փաշինյանին սպանությամբ սպառնացող զինված դիմակավորված անձանց տեսանյութի հայտնվելը առաջին հայացքից թվում է ազգային անվտանգության դասական մարտահրավեր (համենայն դեպս, իշխանական քարոզչությունը փորձում է այս տեսանյութը ներկայացնել հենց այդպես):

Քննչական կոմիտեն օպերատիվորեն արձագանքեց այս հոլովակին՝ քրեական գործ հարուցելով սպանության նախապատրաստման և համակարգչային սաբոտաժի հոդվածներով: Սակայն այս բովանդակության տարածման ժամանակագրության, հաջորդող քաղաքական իրադարձությունների և Նիկոլ Փաշինյանի գաղափարական ծագման մանրամասն վերլուծությունը մատնանշում է կատարվողի բոլորովին այլ անատոմիա: Մեր առջև ոչ թե իրական ահաբեկչական սպառնալիք է, այլ, ամենայն հավանականությամբ, բեմադրված հիբրիդային գործողություն, որի գլխավոր շահառուն հենց գործող իշխանությունն է:

Այս մեդիավիրուսի գործարկման ժամանակագրությունը լիովին հերքում է հանկարծակի հայտնաբերված սպառնալիքի մասին պաշտոնական վարկածը: Հոլովակի նախնական ներբեռնումը տեղի է ունեցել դեռևս մայիսի 16-ին՝ անմիջապես իշխանությունների հետ փոխկապակցված ռեսուրսների միջոցով: Տեսանյութն ի սկզբանե հեռարձակվել է Հանրային հեռուստաընկերության Առաջին ալիքով, որը լուրեր է հեռարձակում Հայաստանի սահմաններից դուրս, որից հետո եթերի հեռուստակադրերը օպերատիվորեն տեղադրել է կառավարամետ Armenian Military portal Telegram-ալիքը:

Ըստ ամենայնի, առաջին ալիքը չի բերել սպասված արձագանքը, և մեդիաարշավի համակարգողները ստիպված են եղել սյուժեն վերագործարկել շաբաթվա սկզբին: Հետքերը մաքրելու և վաղ հրապարակումները ջնջելու փորձերն անհաջող անցան․ վիճակագրական ծառայությունները ֆիքսել են ցանցային ակտիվության ստույգ ամսաթիվը: Սա ապացուցում է, որ նյութն ի սկզբանե պատրաստվել է իշխանական կառույցների ներսում՝ որպես քարոզչական գործիք:

Այս տեղեկատվական նախապատրաստության իրական նպատակը բացահայտվեց մայիսի 18-ին՝ Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի բնակիչների հետ Փաշինյանի նախընտրական հանդիպման ժամանակ: Բախվելով քաղաքացիների կոշտ քննադատությանը և անհայտ կորած զինծառայողի քրոջ հետ էմոցիոնալ վեճին՝ Նիկոլ Փաշինյանը լիովին կորցրեց ինքնատիրապետումը: Քաղաքական ծրագրի ներկայացման փոխանցման փոխարեն Փաշինյանն անցավ ատելության ագրեսիվ խոսքի՝ բացահայտորեն հղում անելով նախապես գործարկված տեսանյութին: Նրա հայտարարությունն այն մասին, որ «ղարաբաղյան ակցենտով» խոսող մարդկանց դիմակները պատռվելու են և «մտցվելու են համապատասխան տեղը», պատահական բռնկում չէր: Սա մեդիաֆեյքի պլանավորված օրինականացում էր՝ սեփական ընտրազանգվածի համախմբման համար՝ արցախցիների դեմքով վտանգավոր ներքին թշնամու կերպար կերտելու միջոցով:

Այս միջադեպին հայկական քաղաքական դաշտի արձագանքը կրկին մերկացրեց ռեժիմի լեգիտիմության խորը ճգնաժամը: «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանը վարչապետի պահվածքը բացահայտորեն անվանեց ոչ ադեկվատ՝ ընդգծելով, որ արտաքին մարտահրավերների պայմաններում հոգեբանորեն անկայուն ղեկավարի իշխանության ղեկին գտնվելը ուղղակի սպառնալիք է պետականությանը:

Միևնույն ժամանակ, «Հայաստան» դաշինքը հանդես եկավ հայտարարությամբ, որում կատարվածը որակեց որպես քաղաքակիրթ քաղաքական պայքարի սահմաններից դուրս գտնվող քայլ: Ընդդիմությունը հստակորեն արձանագրեց իշխանության կողմից վարչական ռեսուրսի, ընտրողական արդարադատության, ինստիտուցիոնալ բռնաճնշումների և հասարակության ուղղակի ահաբեկման կիրառումը՝ ցանկացած գնով իշխանությունը պահպանելու նպատակով:

Այս իրավիճակում ընդդիմադիր ուժերը, մասնավորապես «Հայաստան» դաշինքը, դիմեցին Հայաստանում հավատարմագրված օտարերկրյա դեսպաններին և եվրոպական կառույցներին՝ պահանջելով դատապարտել ատելության քարոզչությունը: Եվրոպական միությունը, որն իրեն դիրքավորում է որպես մեր մայրցամաքում (եթե ոչ ամբողջ աշխարհում) ժողովրդավարական արժեքների գլխավոր պաշտպան, ցուցադրում է գիտակցված կուրություն և երկակի ստանդարտների քաղաքականություն: Ժողովրդավարության իրական հանձնառության պայմաններում եվրոպական ինստիտուտներն ու դիտորդական առաքելությունները պարտավոր էին ինքնուրույն նախաձեռնել փաստերի ստուգում և տեսանյութի հնարավոր կեղծման հետաքննություն, ինչպես նաև կոշտ արձագանքել պետության առաջին դեմքի կողմից հնչեցված ատելության խոսքին:Սակայն հավաքական Արևմուտքի համար Նիկոլ Փաշինյանն այսօր արժեքավոր է ոչ թե որպես ժողովրդավարական առաջնորդ, այլ որպես աշխարհաքաղաքական գործիք՝ Ռուսաստանին տարածաշրջանից դուրս մղելու համար: Հանուն այս պրագմատիկ նպատակի Բրյուսելը պատրաստ է ներել հայաստանյան ղեկավարությանը ցանկացած ներքին չարաշահում՝ աչք փակելով սեփական բնակչության դեմ իրականացվող տեղեկատվական տեռորի վրա:

Մտածե՛ք այդ մասին…»։