Ալեքս Փիլիբոս․ հաջողության պատմություն՝ հանուն ազգի ապագայի

Ամերիկահայ նշանավոր ագրարային գործարար, ձեռնարկատեր և բարերար Ալեքս (Ալեքսան) Փիլիբոսը հայ սփյուռքի պատմության մեջ իր ուրույն տեղն է զբաղեցրել՝ դառնալով Կալիֆոռնիայի ամենահաջողակ ֆերմերներից մեկը և այն բարերարներից, որոնք նշանակալի ավանդ են ունեցել ամերիկյան մայրցամաքում հայ ինքնության պահպանման գործում։

Ծնվելով 1888 թվականի նոյեմբերի 15-ին՝ Օսմանյան կայսրության Խարբերդ քաղաքում՝ Ալեքսը մեծացել է մի ընտանիքում, որտեղ բարձր էին գնահատվում աշխատանքը, ազնվությունն ու ազգային ավանդույթները։ Կայուն ապագայի որոնումներով՝ 1905 թվականին նա գաղթել է Միացյալ Նահանգներ և հաստատվել Ֆրեզնոյում, որն այն ժամանակ Կալիֆոռնիայի հայ համայնքի գլխավոր կենտրոններից էր։ Հոր խորհրդով երիտասարդ Փիլիբոսը սկսել է հողատարածքներ ձեռք բերել Սան Խոակին և Իմփերիալ հովիտների բերրի տարածքներում։

Ցուցաբերելով բացառիկ գործարար հմտություն, աշխատասիրություն և ռազմավարական մտածողություն՝ նա ընտանեկան փոքր ձեռնարկությունը վերածել է ծաղկուն գյուղատնտեսական տնտեսության։ Ալեքս Փիլիբոսը դարձել է Կալիֆոռնիայի խոշորագույն սեխի արտադրողներից մեկը։ Նրա եղբոր՝ Սթիվենի մշակած և ընտանեկան ընկերությունում ներդրված տեսակավորման ու փաթեթավորման ավտոմատացված նորարարական տեխնոլոգիաները հեղափոխական նշանակություն են ունեցել տարածաշրջանի գյուղատնտեսության զարգացման համար։

Գործարար հաջողությունները Ալեքս Փիլիբոսին հնարավորություն են տվել իր զգալի միջոցներն ուղղելու ամերիկահայ համայնքի զորացմանը, մշակութային նախաձեռնությունների խթանմանը և հասարակական կազմակերպությունների գործունեության աջակցությանը։

1966 թվականի դեկտեմբերին նրա մահից հետո բարեգործական առաքելությունը շարունակել է կինը՝ Ռոզան։ 1969 թվականին նրա հատկացրած միջոցներով Լոս Անջելեսում հիմնադրվել է Ռոզա և Ալեքս Փիլիբոսների անվան հայկական դպրոցը (Rose and Alex Pilibos Armenian School)։ Այսօր այն համարվում է Ամերիկայի առաջատար հայկական ամենօրյա դպրոցներից մեկը՝ կրթելով ու դաստիարակելով սերունդներ, որոնք մեծանում են ազգային արժեքների, հայոց լեզվի և մշակույթի նկատմամբ սիրով ու նվիրումով։

Ալեքս Փիլիբոսի կյանքի պատմությունը վառ օրինակ է այն բանի, թե ինչպես կարող են սեփական գործին անմնացորդ նվիրվածությունն ու հայրենակիցների հանդեպ առատաձեռնությունը անձնական ձեռնարկատիրական հաջողությունը վերածել հարատև ազգային, կրթական և մշակութային ժառանգության։

Նրա թողած ժառանգությունը ոչ միայն հաջողված գործարարի պատմություն է, այլև վկայություն այն ճշմարտության, որ ժողովրդի ապագայի ամենաարժեքավոր ներդրումը կրթության, ինքնության պահպանման և հաջորդ սերունդների դաստիարակության մեջ կատարված ներդրումն է։