Ժողովրդական արտիստ, որը միավորում էր հումորն ու ճշմարտությունը. Արմեն Խոստիկյան

Կինոյի, հեռուստատեսության և թատրոնի դերասան Արմեն Միսակի Խոստիկյանը ծնվել է 1929 թվականի մայիսի 22-ին՝ Երևանում։ Վաղ տարիքից նա հետաքրքրություն էր ցուցաբերում արվեստի հանդեպ, և մասնագիտության ընտրությունը կարծես կանխորոշված էր։ Ավարտելով Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտը՝ նա աշխատանքի Է անցել Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում, որտեղ կարճ ժամանակ անց դարձել է առաջատար դերասաններից մեկը։

Խոստիկյանը ճանաչում է ձեռք բերել որպես դերասան և երգիծաբան։ Նա առանձնանում էր իր արվեստով՝ միաժամանակ փոխանցելով կատակերգական ժանրի պարզությունը և դրամատիկական կերպարների խորությունը։ Նրա բեմական ելույթները Աշոտ Ղազարյանի հետ, լի սրամիտ ռեպրիզներով և երգիծական տեսարաններով, դարձել են հայկական մշակութային կյանքի առանձնահատուկ երևույթներից մեկը։

Կինոյում նա առաջին անգամ հանդես է եկել 1950-ականների կեսերին՝ նկարահանվելով «Ուրվականները հեռանում են լեռներից» և «Ոսկե ցլիկը» ֆիլմերում։ Հետագայում նրա ֆիլմագրությունը համալրվել է տասնյակ աշխատանքներով՝ «Մոր սիրտը» (1957 թ.), «Նվագախմբի տղաները» (1960 թ.), «Քսենյան՝ Ֆյոդորի սիրելի կինը» (1974 թ.), «Առողջ եղիր, սիրելիս» (1981 թ.), «Մեր բակը» (1996 թ.) և «Մեր բակը 2» (1998 թ.)։ Այս ֆիլմերում նա ստեղծել է վառ ու բնորոշ կերպարներ՝ հաճախ մարմնավորելով հասարակ մարդկանց՝ իրենց ուրախություններով ու դժվարություններով։

Նրա ստեղծագործության մեջ առանձնահատուկ տեղ ուներ երգիծական ժանրը։ Խոստիկյանը կարողանում էր նուրբ կերպով նկատել հասարակական հակասությունները և դրանք վերածել գեղարվեստական խորքային մեկնաբանության։ Նրա հումորը երբեք մակերեսային չէր․հանդիսատեսի ժպիտի հետևում միշտ թաքնված էր խոր միտք՝ մարդկային արժեքների և հասարակական արդարության մասին։

Իր նվաճումների համար նա արժանացել է բազմաթիվ բարձր պարգևների՝ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչման (1984 թ.), «Աշխատանքային արիության համար» մեդալի (1956 թ.) և Մովսես Խորենացու մեդալի (2000 թ.)։ Սա վկայում է ոչ միայն նրա տաղանդի, այլև հայկական մշակույթի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի մասին։

Արմեն Խոստիկյանը մահացել է 2003 թվականի հուլիսի 22-ին՝ Երևանում՝ թողնելով հարուստ ժառանգություն թատրոնում և կինոյում։ Նրա անունը հավերժ կապված է հայկական արվեստի վերելքի մի ամբողջ դարաշրջանի հետ, իսկ նրա դերերն այսօր էլ շարունակում են ապրել հանդիսատեսի հիշողության մեջ։