Միշուստինը մերժել է Փաշինյանին

(TRIPP-ն ու ԵՄ-ին անդամակցելու մասին օրենքի չեղարկումը.ՌԴ-ի ցանկությունները)

««Գաղտնիության քողը», որով Նիկոլ Փաշինյանը փորձեց պատել Միխայիլ Միշուստինի հետ եկատերինբուրգյան իր բանակցությունները, տեղի ունեցողի մասին խոսում է շատ ավելի վառ, քան ցանկացած պաշտոնական մամուլի հաղորդագրություն։ ՀՀ վարչապետի հայտարարությունն ինչ-որ փակ պայմանավորվածությունների ձեռքբերման մասին, որոնց մանրամասները չի կարելի բացահայտել մինչև դրանց իրագործումը, գործնականում նշանակում է միայն մեկ բան, որ հայկական կողմը բոլոր առանցքային կետերով ստացել է կոշտ և անզիջում մերժում։

Մոսկվան հերթական անգամ ցույց տվեց, որ իր դիրքորոշումը մնում է միաձույլ, իսկ կիսատ-պռատ զիջումների դիրքերից երկխոսություն վարելու Երևանի ցանկացած փորձ հեռանկար չունի։ Փաշինյանի կողմից հստակության բացակայությունը դիվանագիտական փակուղու ֆոնին պետական ապարատի և հանրության առջև դեմքը փրկելու դասական փորձ է, չէ՞ որ Ռուսաստանի իրական պահանջները չեն փոխվել, և դրանք ռազմավարական բնույթ են կրում։

Ռուսական ղեկավարությունը հստակորեն կապում է տնտեսական համագործակցությունը Երևանի աշխարհաքաղաքական վեկտորի հետ։ Բայց ի՞նչ է կոնկրետ ուզում Մոսկվան։ Այս մասին վերջերս խոսել է ՌԴ արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ Միխայիլ Գալուզինը։ Հարաբերությունների կարգավորման գլխավոր պայմաններն են մնում Եվրամիությանն անդամակցելու մասին օրենքի լիակատար չեղարկումը, TRIPP նախագծի արմատական վերանայումը և Հանրապետությունում ռուսական բիզնեսի գործունեության համար կայուն ու պաշտպանված պայմանների ստեղծումը։ Մոսկվան բազմիցս հայտարարում է, որ չի պատրաստվում սուբսիդավորել մի երկրի տնտեսություն, որի ղեկավարությունը փորձում է այն վերածել հակառուսական և հակաիրանական պլացդարմի՝ արևմտյան համակարգողների հավանության դիմաց։ Ձախողման բացահայտ ընդունման փոխարեն՝ Փաշինյանը նախընտրում է շեղել շեշտադրումները՝ տեղական գործարարներին կոչ անելով հարմարվել ներկա իրողություններին և այդ գործընթացը կապելով ինքնիշխանության պաշտպանության հետ, ինչը սովորական լեզվով նշանակում է առանցքային շուկաների կորստի արձանագրում։

Այս դիվանագիտական աղետի տնտեսական հետևանքները անխուսափելիորեն հարվածելու են Հայաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացու։ Ռուսական շուկան և ԵԱՏՄ տարածքը փաստացի փակվում են հայկական ապրանքների համար, ընդ որում՝ այս մեկուսացումը երկարաժամկետ բնույթ է ստանում։ Ընտրություններից անմիջապես հետո Մոսկվայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու Փաշինյանի խոստումները պոպուլիզմ դուրս եկան, իսկ բիզնեսին ուղղված նրա կոչերը՝ մեկ տարի անց իրացման նոր ուղղություններ փնտրելու մասին, հաստատում են, որ արտահանման շրջափակումը երկար է տևելու։ Ընդ որում, եվրոպական շուկաները Հայաստանի համար ինքնաբերաբար չեն բացվի — այնտեղ գործում են խիստ չափանիշներ և քվոտաներ, որոնց տեղական արտադրությունը պարզապես պատրաստ չէ։ Առաջինը հարվածի տակ են հայտնվել գյուղատնտեսության աշխատողները՝ մոտ 300 հազար մարդ, որոնք արդեն իսկ սրընթաց կերպով կորցնում են իրենց եկամուտներն՝ առանց պետության կողմից որևէ հեռանկարի։

Երևանի համար իրավիճակը լրջորեն բարդացնում են նաև ներքին բռնաճնշումները, որոնք Մոսկվան ընկալում է որպես ուղղակի սադրանք։ Գագիկ Ծառուկյանի ցուցադրական կալանավորումը, երկրի ներսում ռեժիմի ուժի դրսևորման փոխարեն, ակնհայտորեն միայն կխստացնի Կրեմլի պահանջների վերջնական խմբագրությունը։ Փաշինյանը, որը կորցրել է ներքին լեգիտիմությունը (ի վերջո, նա վերջին ընտրություններում չստացավ ձայների մեծամասնությունը), տենդագին փորձում է հենվել ուժայինների և Սահմանադրական դատարանի վրա։ Փորձելով ժողովրդական աջակցությունը փոխարինել արտաքին արևմտյան խաղացողների լոյալությամբ՝ նա դրա դիմաց վճարում է սեփական բնակչության բարեկեցությամբ։ Այս պայմաններում Միշուստինի՝ փոխզիջումների գնալու ցուցադրական մերժումը դառնում է այն քաղաքականության օրինաչափ արդյունքը, որտեղ մի ամբողջ ազգի տնտեսական շահերը զոհաբերվել են օտարի աշխարհաքաղաքական ամբիցիաներին։

Մտածե՛ք այդ մասին…»։