Բոլորը Վերնագիր Պարզ ճշմարտություններ Չպատմված պատմություն Ուշադրությունից դուրս Նուրբ քաղաքականություն Մեծ ռեպորտաժ Մեծ պատմություն Մամ ջան Հյուրընկալ Մոսկվան Հարազատս հյուսիսից Հայկական զատկի սեղան Գայանե Բրեյովայի հետ Հայկական ամանորյա սեղանը Գայանե Բրեյովայի հետ Հայ գրականություն. audiobook Իրական Թուրքիա Ինսթաֆեյս Ժողովուրդն է խոսում Թռիչք իմ տան վրայով Էթնիկ կոդ Բացահայտելով Շուշին Բարի հայկական երեկո Արցախյան բռնագաղթ Աշխարհակարգ 2.0 Newsroom Alter Ego Alpha Զրուցակից Alpha Economics Alpha Analytics 7 դիմանկար հայ ժողովրդի պատմությունից 5 դիմանկար հայ ժողովրդի պատմությունից 2026. ի՞նչ է լինելու 2025. ի՞նչ է լինելու | Արցախ․ Հայաստան․ Նոր աշխարհակարգ 2024. ի՞նչ է լինելու | Արցախ․ Հայաստան․ Նոր աշխարհակարգ

Փաշինյանը նշեց ՀԱՊԿ-ին անդամակցության սառեցումը Թուրքիայում

12 Նոյեմբերի 2026, 12:00

(ՀԱՊԿ-ից հետո կսառեցվի նաև Հայաստանի անդամակցությունը ԵԱՏՄ-ին)

«Հայաստանին զրկել են Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունում (ՀԱՊԿ) ձայնի իրավունքից, ինչպես նաև միավորման կառուցվածքում պատասխանատու պաշտոններում իր ներկայացուցիչներին նշանակելու հնարավորությունից, հայտնել է Ռուսաստանի նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովը: Ձայնի իրավունքի սահմանափակումը և առանցքային պաշտոններում ՀՀ ներկայացուցիչներ առաջադրելու հնարավորության արգելափակումը պարտավորությունների բազմամյա քաղաքական սաբոտաժի, անդամավճարների չվճարման, կազմակերպության աշխատանքներն արհամարհելու և դրա վարկաբեկման տրամաբանական արդյունքն են: Սակայն այս պատմության մեջ ապշեցնում են ոչ այնքան տեխնիկական ընթացակարգերը, որքան Հայաստանի գործող ղեկավարության առաջնահերթությունների ցուցադրական դրսևորումը:

Տեղի ունեցողի խորհրդանշական լինելը դժվար է թաքցնել: Այն օրը, երբ երկիրը զրկվում էր ձայնի իրավունքից իր համար առանցքային ռազմաքաղաքական դաշինքում, որն ապահովում էր նրա անվտանգությունը, Նիկոլ Փաշինյանը նախընտրեց մեկնել Թուրքիա: Հայաստանի վարչապետի կադրերը, ով հարմարավետ տեղավորվել էր արմուդիով (թեյի բաժակով) և սեղմում էր Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի ձեռքը, վառ օրինակ են այն բանի, թե ուր է ուղղված հայկական արտաքին քաղաքականության վեկտորը: Նախկին գործընկերներից ցուցադրաբար հեռանալու ֆոնին այս այցելությունը նման է անցյալի կապերի խզման ցուցադրական ակտի և նոր կողմնորոշիչների ֆիքսման:

Գործնականում Հայաստանի կարգավիճակի սառեցումը ՀԱՊԿ-ում աշխարհաքաղաքական փոխակերպումների շղթայի միայն առաջին փուլն է: Հաջորդ քայլը անխուսափելիորեն կդառնա նմանատիպ սցենարը Եվրասիական տնտեսական միության հետ հարաբերություններում: Եվրաինտեգրման գործընթացը, որը Փաշինյանի կառավարությունը նախաձեռնել է 2025 թվականին համապատասխան օրենքի ընդունմամբ, ուղղակի հակասության մեջ է մտնում ԵԱՏՄ հիմնարար նորմերի հետ: Հնարավոր չէ միաժամանակ գտնվել երկու անհամատեղելի մաքսային և իրավական տիրույթներում, և եվրասիական գործընկերներն արդեն հասկացնել են տվել, որ մտադիր չեն պաշտպանել այն երկրի հետաքրքրությունները, որը քանդում է միության տնտեսական եզրագիծը:

Ռուսաստանի, Բելառուսի, Ղազախստանի և Ղրղզստանի կառավարությունների կողմից պատրաստված զեկույցը չափազանց տագնապալի պատկեր է նկարագրում ԵԱՏՄ-ին Հայաստանի մասնակցության հիպոթետիկ կասեցման դեպքում: Այդ դեպքում երկրի տնտեսությանը իսկական փլուզում է սպասվում՝ ՀՆԱ-ի անկում 15,6%-ով, գնաճի թռիչքաձև աճ գրեթե 15 տոկոսային կետով և գործընկերների հետ ընդհանուր ապրանքաշրջանառության փլուզում ավելի քան 55%-ով: Լիարժեք մաքսային վերահսկողության վերադարձը, որակի սերտիֆիկատների ճանաչման դադարեցումը, էներգառեսուրսների թանկացումը և աշխատանքային միգրանտների համար արտոնյալ ռեժիմի չեղարկումը ծանրագույն հարված կհասցնեն շարքային քաղաքացիների բարեկեցությանը:

Հատկանշական է, որ ԵԱՏՄ-ի և ՀԱՊԿ-ի գործընկերները չեն շտապում ամբողջությամբ հեռացնել Երևանին կազմակերպություններից, ինչի մասին նախօրեին հայտարարել է նաև ՌԴ ԱԳՆ ղեկավար Սերգեյ Լավրովը: Բաց թողնված դուռը պարզապես դիվանագիտական ժեստ չէ: Դա Հայաստանի ժողովրդի համար տեղի ունեցողի պատճառահետևանքային կապերը ակնհայտորեն տեսնելու հնարավորություն է: Վրա հասնող տնտեսական և սոցիալական ճգնաժամի ողջ պատասխանատվությունն անձամբ ընկնում է Նիկոլ Փաշինյանի վրա: Երկրի քաղաքացիները պետք է գիտակցեն՝ կայունությունն ու բարեկեցությունը երաշխավորված էին ԵԱՏՄ-ում և ՀԱՊԿ-ում գտնվելով, իսկ այդ հիմքի քանդումը գործող վարչապետի գիտակցված ընտրությունն է:

Գործընկեր երկրների կոչը՝ Հայաստանում անցկացնել համազգային հանրաքվե ԵՄ-ի և ԵԱՏՄ-ի միջև ընտրություն կատարելու վերաբերյալ, իրավիճակը իրավական դաշտ վերադարձնելու և ժողովրդին արտահայտվելու հնարավորություն տալու փորձ է: Քաղաքական ուժերին և հայ հասարակությանը ժամանակն է եզրակացություններ անել ստեղծված իրավիճակից, քանի դեռ ինտեգրացիոն կապերի խզումը չի դարձել վերջնական և անդառնալի աղետ:

Մտածե՛ք այս մասին…»։