Ներքին գեղեցկության և անկեղծության խորհրդանիշ. Նելլի Ուվարովա

Նելլի Ուվարովան ռուսական թատրոնի և կինոյի դերասանուհի է: Ծնվել է 1980 թվականի մարտի 14-ին լիտվական Մաժեկյայ քաղաքում ռուս-վրաց-հայկական ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Վլադիմիր Գեորգիի Ուվարովը ինժեներ-տեխնոլոգ էր, մայրը՝ Գալինա Գրիգորիի Ուվարովան (Խալաթովա), մասնագիտությամբ տնտեսագետ էր, նախկին մարզիկ և մարմնամարզության ուսուցչուհի։

Երբ Նելլին երկու տարեկան էր, ընտանիքը տեղափոխվել է Թբիլիսի, որտեղ ապրում էին մոր ծնողները։ Այստեղ է անցել նրա մանկությունը՝ լի երաժշտությամբ, մարմնամարզությամբ և լողով։ Ինը տարեկանում նա ականատես է եղել Վրաստանի քաղաքական անկայունությանը, միջէթնիկական հակամարտություններին և քաղաքացիական պատերազմին։ Այս ծանր պայմաններում ընտանիքը մնացել է այնտեղ հինգ տարի, իսկ 1994 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա։ Արդյունքում ընտանիքը հայտնվել է փախստականի կարգավիճակում՝ առանց տուն, աշխատանք և գոյատևման միջոցների, սակայն աստիճանաբար բոլոր դժվարությունները հաղթահարվել են։

1997 թվականին Նելլին ավարտել է դպրոցը և ընդունվել Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը։ Առաջին դերերը եղել են էպիզոդիկ, բայց համառությունն ու տաղանդը հնարավորություն տվեցին ժամանակի ընթացքում ճանաչում ձեռք բերել։ Նելլին հայտնի է դարձել 2005 թվականին՝ «Մի՛ ծնվիր գեղեցիկ» հեռուստասերիալի գլխավոր հերոսուհու՝ Կատյա Պուշկարյովայի դերակատարման շնորհիվ։ Այս դերը բերել է նրան համառուսաստանյան ճանաչում և դարձել ներքին գեղեցկության ու անկեղծության խորհրդանիշ։ Մեծ ճանաչումն անսպասելի և ոչ հեշտ էր, բայց հենց այս նախագիծը նրան լայն ճանաչում բերեց։

Սերիալի հաջողությունից հետո Ուվարովան կենտրոնացել է թատրոնում գործունեության վրա։ Նա խաղում է Մոսկվայի Վ․ Մայակովսկու անվան ակադեմիական թատրոնում, որտեղ նրա դերերն ընդգրկում են թե դասական, թե ժամանակակից պիեսներ։ Նելլին զգուշորեն է ընտրում իր դերերը և նախընտրում է այն նախագծերը, որոնք հնարավորություն են տալիս խորությամբ ներկայացնել կերպարը։

Նա ամուսնացած է դերասան Ալեքսանդր Գրիշինի հետ, զույգն ունի երեխաներ։ Ուվարովան փորձում է համատեղել ընտանեկան պարտականությունները ստեղծագործական գործունեության հետ, խուսափելով չափազանց հրապարակայնությունից և պահելով հավասարակշռություն բեմի և ընտանիքի միջև։

Նելլի Ուվարովայի կենսագրությունը մի կնոջ պատմություն է, որը փոքրիկ լիտվական քաղաքից անցել է պատերազմի և արտագաղթի փորձությունների միջով և հասել համառուսաստանյան ճանաչման, բայց կարողացել է պահպանել իր հավատարմությունը թատրոնին և ներքին ազատությանը։ Նրա օրինակը ցույց է տալիս, որ դերասանի իսկական արժեքը ոչ թե աղմկահարույց փառքի մեջ է, այլ սեփական անձին և արվեստին հավատարիմ մնալու կարողության մեջ։