Փաշինյանը հարձակվում է Պուտինի ընկերոջ վրա

(Ինչ է թաքնված Ռոբերտ Քոչարյանի դեմ քրեական հետապնդման հետևում)

«Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի և նրա որդու՝ Սեդրակի դեմ հերթական քրեական հետապնդումն ի սկզբանե դուրս է եկել սովորական ներքաղաքական գործընթացի շրջանակներից: Հայաստանի ղեկավարության դիվանագիտական և մեդիա ռազմավարության հերթական ակնհայտ հաստատումը դարձավ Ալեն Սիմոնյանի՝ ՀՀ Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում նշանակվելուց հետո առաջին լիարժեք հարցազրույցը, որը նա որոշեց տալ «Дождь» հեռուստաալիքին (ՌԴ-ում ճանաչված որպես անցանկալի կազմակերպություն և օտարերկրյա գործակալ):

Տեղեկատվական հարթակի ընտրությունը, որը հայտնի է իր ընդգծված հակակրեմլյան ուղղվածությամբ, ոչ այլ ինչ էր, եթե ոչ Նիկոլ Փաշինյանի գծի հետևողական շարունակությունը: Սա նույն կարգի ցուցադրական քայլ է, ինչ Հայաստանի վարչապետի առաջին հեռախոսազրույցը Վլադիմիր Զելենսկու հետ՝ իր վերանշանակումից հետո: Պաշտոնական Երևանը միտումնավոր բարձրացնում է խաղադրույքները՝ մտնելով բացահայտ դիմակայության մեջ Կրեմլի հետ:

Ուշադրություն գրավեց ոչ միայն բուն հարթակը, այլև նյութի ձևակերպված վերնագիրը, որից ակնհայտ է դառնում, որ հայկական կողմը հիանալի գիտակցում է Ռոբերտ Քոչարյանի կարգավիճակը որպես Վլադիմիր Պուտինի մտերիմ ընկերոջ: Նման հարցազրույցներ տալով՝ Հայաստանի իշխանությունները գիտակցաբար ընդգծում են այս գործոնն՝ ընդդիմության դեմ քրեական գործերը վերածելով Վլադիմիր Պուտինի հետ արտաքին քաղաքական առևտրի գործիքի:

Սիմոնյանի ելույթում հնչեցին գնահատականներ «Քոչարյանի գործով» Կրեմլի հետ հեռախոսային շփումների անցանկալի լինելու մասին, ինչն էլ ավելի բացահայտեց փաշինյանական շանտաժի էությունը: Ժողովրդական իմաստությունն ասում է՝ եթե ուզում ես ճշմարտությունն իմանալ, հարցրու երեխային: Երեխայի դերը նորից իր վրա վերցրեց Ալեն Սիմոնյանը և բացահայտեց իր քաղաքական ղեկավարի գործողությունների էությունը՝ շանտաժ՝ Կրեմլին պարտադրելով բանակցել Երևանի պայմաններով:

Ըստ էության, Քոչարյանի վրա ճնշումն իրենից ներկայացնում է այսպես կոչված «փոխանակման ֆոնդի» ձևավորում: Սահմանափակելով առանցքային ընդդիմադիր գործիչների ազատությունը՝ Փաշինյանն ակնկալում է ստանալ արժեքավոր ակտիվ՝ Ռուսաստանի Դաշնության հետ հետագա առևտրի համար: Հայաստանի իշխանությունների մտադրությունն այն է, որ Մոսկվայից ստանան տնտեսական արտոնությունների պահպանում, այդ թվում՝ հայկական ապրանքների ազատ մուտքը 150 միլիոնանոց ռուսական շուկա և Հանրապետության «աշխատանքի» շարունակումը որպես կարևոր լոգիստիկ և արտահանման հաբ: Փաստացի խոսքը ռուսական ղեկավարությանը Երևանի դեպի Արևմուտք աշխարհաքաղաքական շրջադարձը ֆինանսավորելուն և հովանավորելուն պարտադրելու փորձի մասին է:

Երևանի և Մոսկվայի միջև դիմակայության այս փուլի համատեքստը ձևավորվել է երկար ժամանակ: Խորհրդարանական ընտրություններից հետո Ռուսաստանի նախագահից ակնկալվող զանգն ու շնորհավորանքները չստանալով՝ Հայաստանի վարչապետը փորձեց կապ հաստատել ՌԴ կառավարության նախագահ Միխայիլ Միշուստինի միջոցով, սակայն բախվեց կոշտ և անկոտրում դիրքորոշման: Վլադիմիր Պուտինի հետ հետագա հեռախոսազրույցները, որոնք կազմակերպվել էին հայկական կողմի խնդրանքով, լոկ արձանագրեցին ստեղծված իրավիճակի վերաբերյալ Մոսկվայի մոտեցումների անփոփոխելիությունը:

Այն հաշվարկը, թե Հայաստանի երկրորդ նախագահի կալանավորումը Կրեմլին կստիպի գնալ զիջումների, ի սկզբանե սխալ է: Ռուսական կողմի ընկալմամբ՝ Երևանի ներկայիս քաղաքական կուրսը լեգիտիմության և գործընկերային պարտավորությունների տեսանկյունից կասկածելի է, ուստի այս հարցում ուղղակի ճնշում չի գործադրվի: Մոսկվայից նման գործողություններին ի պատասխան նախաձեռնողական զանգ չի հետևի:

Ավելին, նման մարտավարությունը, ինչպես նաև Կրեմլի ընդդիմախոսների հետ խաղերը հակառակ ազդեցությունն են ունենալու: Փաշինյանի գործողությունները հրահրում են իրադարձությունների զարգացում, որի դեպքում երկու երկրների ղեկավարների միջև ապագա անխուսափելի շփումը (որը դարձյալ ստիպված է լինելու խնդրել Երևանը) տեղի կունենա շատ ավելի կոշտ պայմաններում: Նման սցենարի դեպքում պաշտոնական Մոսկվայի պահանջների ցանկը զգալիորեն ավելի լայն կդառնա հարցերի ընթացիկ փաթեթից: Այդ ցուցակի մեջ անխուսափելիորեն կմտնի ոչ միայն ընդդիմության հետապնդման դադարեցման թեման, այլև հենց խորհրդարանի խոսնակ Ալեն Սիմոնյանի հետագա քաղաքական կարգավիճակի հարցը, ում հանրային ակտիվությունը չափազանց հեռուն է գնում:

Մտածեք այս մասին…»։