Ո՞ւմ են հաջորդը ծեծելու խորհրդարանում

(«ՔՊ» խմբակցության ագրեսիան գործիքային բնույթ է կրում)

«Ազգային ժողովում հերթական վեճը, որն արագորեն վերածվել է իշխող «Քաղաքացիական պայմանագրի» և ընդդիմադիր «Ուժեղ Հայաստանի» ներկայացուցիչների միջև ֆիզիկական բախման, հայ հասարակության կողմից չպետք է ընկալվի որպես էմոցիաների պոռթկում: Երբ ԱԺ խոսնակ Ռուբեն Ռուբինյանը կոշտ կերպով ընդհատում է ընդդիմադիր պատգամավորի ելույթը՝ կանոնակարգի խախտման պատրվակով, իսկ իշխանական պատգամավորներն ակնթարթորեն անցնում են ուժային էսկալացիայի, նկատելի է դառնում հստակ քաղաքական սցենար:

Ավելին, հաշվի առնելով, որ սա «օրենսդրության նման էմոցիոնալ դրսևորման» առաջին դեպքը չէ, զարմանալի չի լինի, եթե հասարակության մեջ ամրապնդվի այն համոզմունքը, որ փաշինյանական խմբակցության ագրեսիան գործիքային բնույթ է կրում: Խորհրդարանում խաղարկվում է սովորական դարձած քաղտեխնոլոգիական ներկայացում, որի հիմնական իմաստը ուշադրության տեղեկատվական շեղումն է:

«Բռնցքամարտային աղմուկի» նման մարտավարությունն իշխանություններին անհրաժեշտ էր հիմա, որպեսզի մեդիադաշտում հուսալիորեն խլացվեն իրենց համար միանգամից երկու ծայրահեղ կարևոր թեմաներ: Առաջինը՝ ադրբեջանցի զինծառայողի ապօրինի ներթափանցումն է Հայաստանի տարածքի խորքը (ադրբեջանցին զենքով անցել է ավելի քան 10 կիլոմետր), որն ուղեկցվել է Սյունիքի Շաքի գյուղի բնակիչների ուղղությամբ կրակոցներով: Սուր անկյուններն ակնթարթորեն հարթելու, տեղի ունեցածը «ոչ թե դիվերսիա», այլ հնարավոր «դասալքություն» անվանելու և նույնիսկ «լավ նորություններ» գտնելու Ռուբինյանի փորձերը, թե իբր Բաքուն նախօրոք զգուշացրել է զինվորի անհետացման մասին, անօգնական են թվում։

Իշխանությունն ամեն գնով ձգտում է խուսափել ազգային անվտանգության համակարգի ճեղքերի քննարկումից՝ իրական սպառնալիքը թաքցնելով նիստերի դահլիճում վերահսկվող ծեծկռտուքի ետևում: Արցախի հանձնումից հետո անցած տարիների ընթացքում իշխանություններն այդպես էլ չկարողացան մշակել և կյանքի կոչել երկրում սահմանապահ վերահսկողության համակարգի բարեփոխման լիարժեք հայեցակարգ:

Երկրորդ և էլ ավելի խորը ճգնաժամը, որն ապագայում քրեական պատասխանատվության է հանգեցնելու գործընթացում ներգրավված բոլոր անձանց համար, պետության հակասահմանադրական միջամտությունն է Հայ Առաքելական Եկեղեցու գործերին: «ՀԱԵ-ում ճգնաժամի ուսումնասիրության» հարցերով հատուկ խորհրդարանական քննիչ հանձնաժողովի ստեղծումը, թվակազմի և լիազորությունների որոշումը վերածվել է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի վրա ճնշման աննախադեպ ակտի: «Եկեղեցում ճգնաժամի», ֆինանսական թափանցիկության և հարկային պարտավորությունների կատարման հարցերի ուսումնասիրման պատրվակով Նիկոլ Փաշինյանի խմբակցությունը հիմքեր է դնում ՀԱԵ-ի ուղղակի «պետականացման» համար: Վարչապետի հայտարարությունները «զավթված Եկեղեցու» և ՀԱԵ կառավարման ձևաչափը փոխելու համար օրենսդրական փոփոխությունների անհրաժեշտության մասին վկայում են ազգային ինքնության հիմնական ինստիտուտներից մեկի դեմ ուղղված վտանգավոր դավադրության (ոտնձգության) մասին:

Ստեղծված պայմաններում լիովին լեգիտիմ կերպով առաջանում է երկու հարց. երբ սպասել նոր ծեծկռտուք նիստերի դահլիճում, և ով է դառնալու «Քաղաքացիական պայմանագրի» «գրոհայինների» հաջորդ թիրախը (նման միջադեպերի ժամանակ միշտ աչքի է ընկնում Նիկոլ Փաշինյանի կնքահայրը՝ ՔՊ պատգամավոր Վահե Ղալումյանը):

Պատասխանը պարզ է. հերթական ուժային միջադեպին պետք է սպասել ճիշտ այն պահին, երբ իշխանություններին նորից անհրաժեշտ լինի լռեցնել բացասական օրակարգը: Հենց որ Եկեղեցու շուրջ կամ սահմանին ընթացող գործընթացները սկսեն դուրս գալ Փաշինյանի քաղտեխնոլոգների վերահսկողությունից, ընդդիմությունը նորից կբախվի ֆիզիկական ճնշման՝ անմիջապես տեսախցիկների նշանառության տակ:

Այնուամենայնիվ, ծավալվող դիմակայության մեջ առանցքային գործոն է մնում ընդդիմադիր ուժերի արձագանքը, որոնց առջև ծառացած են լուրջ ռազմավարական մարտահրավերներ: Ո՞րն է լինելու ընդդիմության օրակարգը, եթե Հայաստանի տարածքում հանցագործություն կատարած ադրբեջանցի զինվորը արդյունքում չփոխանակվի հայ ռազմագերիների հետ, այլ պարզապես արտահանձնվի Բաքու՝ «խաղաղության օրակարգի» մասին դատողությունների ներքո: Եվ ո՞րն է ընդդիմադիր խմբակցությունների ռազմավարությունն այն պայմաններում, երբ ԱԺ քննիչ հանձնաժողովի աշխատանքի արդյունքներով անխուսափելիորեն կներկայացնի օրենսդրական նախագիծ, որը փոխելու է ՀԱԵ կառավարման իրավական ձևաչափը:

Քվեարկությունների պասիվ բոյկոտն այլևս արդյունք չի տալիս. ընդդիմությունից պահանջվում է գործողությունների համակարգված և վճռական ծրագիր, որն ունակ է հասարակությանը առաջարկել իրական այլընտրանք, այլ ոչ թե խորհրդարանական հերթական կամայականության պարզ արձանագրում:

Մտածե՛ք այս մասին…»։