Անհաղթահարելի Ալյոշա Աբրահամյանը

Ալեքսեյ (Ալյոշա) Աբրահամյանը ծնվել է 1945 թվականի օգոստոսի 28-ին Լենինականում։ Դեռ պատանեկան տարիքից տարվել է ֆուտբոլով և իր մարզական ուղին սկսել «Շիրակ» ակումբում։ Արդեն 1960-ականների կեսերին նրա տաղանդը նկատելի էր․ 1966 թվականին «Սմենա» ամսագիրը նրան ճանաչել է ԽՍՀՄ լավագույն երիտասարդ դարպասապահ։

1965 թվականից Աբրահամյանն իր ճակատագիրը կապել է Երևանի «Արարատ» ֆուտբոլային ակումբի հետ, որտեղ դարձել է առանցքային խաղացողներից մեկը։ Նրա հուսալի խաղը թիմին վստահություն և կայունություն է պարգևել։ 1973 թվականին հենց նա էր կանգնած «Արարատի» պաշտպանության վերջին գծում, երբ թիմը պատմական «ոսկե դուբլ» է գրանցել՝ հաղթելով ԽՍՀՄ առաջնությունում և ԽՍՀՄ գավաթում։ Աբրահամյանը բազմիցս ընդգրկվել է մրցաշրջանի 33 լավագույն ֆուտբոլիստների ցուցակում, իսկ նրա «անառիկ» հանդիպումները մտել են Լև Յաշինի խորհրդանշական ակումբ․ նրա հաշվին 138 խաղ է՝ առանց բաց թողած գոլերի:

Աբրահամյանի դարպասապահական ոճին բնորոշ էին սառնասրտությունը, գերազանց արձագանքը և խաղը կարդալու կարողությունը։ Նա պարզապես դարպասի պաշտպան չէր, այլ թիմի առաջատար, որը կարողանում էր ոգեշնչել խաղընկերներին։ Նրա եղբայրը՝ Ֆուրման Աբրահամյանը, նույնպես խաղացել է «Արարատ»-ում, սակայն ողբերգականորեն զոհվել է ավտովթարից, ինչը ծանր հարված էր ընտանիքի և թիմի համար։

Խաղային կարիերան ավարտելուց հետո Աբրահամյանն աշխատել է որպես մարզիչ «Շիրակ»-ում, «Արարատ»-ում, «Բանանց»-ում և այլ ակումբներում, ինչպես նաև եղել է ֆուտբոլային մրցավար ԽՍՀՄ առաջնությունում։ Հայկական ֆուտբոլի զարգացման գործում նրա ունեցած ավանդը գնահատվել է պետական պարգևով՝ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով (2013 թ.):

Ալյոշա Աբրահամյանը կյանքից հեռացել է 2018 թվականի օգոստոսի 26-ին Երևանում՝ իր 73-ամյակից երկու օր առաջ։ Երկրպագուների համար նա ընդմիշտ մնացել է հայկական ֆուտբոլի խորհրդանիշը՝ մարդ, որի խաղը Հայաստանին պարգևել է ամենավառ հաղթանակները և պատմության մեջ մտել է որպես նվիրվածության ու վարպետության օրինակ։