Երբ հայրենիքը պարզապես քարտեզի վրա նշված տարածք չէ․ Ջիվան Աբրահամյան

Ռազմական գործիչ Ջիվան Աբրահամյանը ծնվել է 1961 թվականի հուլիսի 6-ին՝ Երևանում։ Նրա մանկությունն ու պատանեկությունն անցել են խորհրդային տարիներին, սակայն դեռ վաղ տարիքից նրա մեջ ձևավորվել էին ապագա առաջնորդին բնորոշ հատկանիշներ՝ հետաքրքրություն զինվորական գործի նկատմամբ, արդարության սուր զգացում և հասարակական ակտիվություն։

1980-ականների սկզբին նա ծառայել է Խորհրդային բանակում, որտեղ ստացել է ռազմական պատրաստություն և փորձ, որը հետագայում վճռորոշ նշանակություն է ունեցել։ Աբրահամյանը մասնակցել է Աֆղանստանի պատերազմին և պարգևատրվել «Արիության համար» մեդալով։ Երևան վերադառնալուց հետո նա բախվել է ժամանակի քաղաքական իրողություններին․ զենք պահելու համար դատապարտվել է այն հոդվածով, որը հաճախ կիրառվում էր ազգային շարժման ակտիվիստների նկատմամբ։ Սակայն այդ փորձությունը միայն ավելի է ամրապնդել նրա վճռականությունը՝ պայքարելու սեփական ժողովրդի իրավունքների համար։

1980-ականների վերջում, երբ սկսվել է Արցախյան շարժումը, Ջիվան Աբրահամյանը դարձել է ազգային կամավորական զինված ջոկատների ձևավորման առաջին մասնակիցներից մեկը։ Նրա առաջնորդական հատկանիշներն ու ռազմական փորձը հնարավորություն են տվել ստանձնելու ՀՀ ՆԳՆ հատուկ գնդի 1-ին վաշտի հրամանատարի պաշտոնը։ Նա մասնակցել է երկրի տարբեր շրջաններում ընթացող մարտերին՝ Երասխից և Նոյեմբերյանից մինչև Կապան ու Գորիս, սակայն առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել նրա ներդրումը Շահումյանի շրջանի պաշտպանության գործում։

1991 թվականի ամռանը՝ «Օղակ» գործողության ընթացքում, Աբրահամյանը մարտական ընկերների հետ պաշտպանել է Բուզլուխ, Մանաշիդ և Էրկեջ հայկական գյուղերը։ Զոհվել է հուլիսի 20-ին «Շամփրապտուկ» բարձունք տանող ճանապարհի պաշտպանական դիրքում մղվող մարտում։ Նրա մահը մեծ կորուստ էր, բայց միաժամանակ դարձավ տոկունության և անձնազոհության խորհրդանիշ։

1996 թվականին Ջիվան Աբրահամյանին հետմահու շնորհվել է Հայաստանի ազգային հերոսի բարձրագույն կոչումը, հետմահու պարգևատրվել է «Հայրենիք» շքանշանով։ Նրա անունով կանգնեցվել են հուշարձաններ, տեղադրվել են հուշատախտակներ։ Երևանի թիվ 111 դպրոցն էլ անանակոչվել է նրա անունով։

Ջիվան Աբրահամյանը հուղարկավորված է «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում՝ հայրենիքի այլ ականավոր պաշտպանների կողքին։

Ջիվան Աբրահամյանի կենսագրությունն արտացոլում է այն սերնդի ճակատագիրը, որը ստիպված էր պայքարել անկախության և գոյության իրավունքի համար։ Նրա սխրանքը հիշեցնում է, որ հերոսությունը ծնվում է ամենածանր ժամանակներում, իսկ նման մարդկանց հիշատակը դառնում է ազգային ինքնության անբաժանելի մասը։