Մեդվեդևը սպառնո՞ւմ է Փաշինյանին, թե՞ զգուշացնում Հայաստանին

(Մենք ավելի ու ավելի ենք մոտենում անդառնալիության կետին)

Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդի փոխնախագահ, նախկին նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևի հայտարարությունը, որն արվել է Իրանի պետական հեռուստառադիոյին տված հարցազրույցում, քննարկումների ալիք է բարձրացրել Երևանում։ Ռուսաստանի իշխող էլիտայի առանցքային ներկայացուցիչներից մեկի շուրթերից Հայաստանի համեմատությունն Ուկրաինայի հետ մի ազդանշան է, որն անհնար է անտեսել։

Մեդիահարթակի ընտրությունն ինքնին վկայում է ռազմավարական հաշվարկի մասին. այս տեսակետի հեռարձակումը իրանական լսարանի համար նշանակում է, որ Կրեմլը տարածաշրջանի հարևանների շրջանում ամրապնդում է այն կոնսենսուսը, թե հայկական ղեկավարությունն է հրահրում համակարգային ճգնաժամ, որի հետևանքների պատասխանատվությունն ամբողջությամբ ընկնելու է Երևանի վրա։ Սա կարևոր է Իրանում տիրող երկակիության պայմաններում. հաճախ հոգևոր և աշխարհիկ իշխանություններն ունենում են հակադիր տեսակետներ, և Մեդվեդևի այս թեզերն աջակցություն են հոգևոր առաջնորդի և Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի (ԻՀՊԿ) դիրքորոշումներին։

Մեդվեդևի խոսքերից հետո Հայաստանում քննարկումը ծավալվեց հետևյալ հարցի շուրջ. Մեդվեդևը սպառնո՞ւմ էր Փաշինյանին, թե՞ զգուշացնում էր Հայաստանին։

Այս իրավիճակին յուրահատուկ համատեքստ է հաղորդում պատմական նախադեպը։ Հենց Դմիտրի Մեդվեդևն էր դե-ֆակտո վերջին բարձրաստիճան պաշտոնյան, ով հատուկ ռազմական գործողության մեկնարկից առաջ հստակ ձևակերպեց ռուսական էլիտայի վերաբերմունքը ուկրաինական իշխանությունների նկատմամբ։ Նրա հայտնի, դե-ֆակտո ծրագրային «Ինչու են անիմաստ կոնտակտներն ուկրաինական ընթացիկ ղեկավարության հետ» հոդվածը փաստացի վերջակետ դրեց Մոսկվայի և Կիևի միջև դիվանագիտական երկխոսության փորձերին։ Երևանի այսօրվա համեմատությունը Կիևի հետ թվում է ուղղակի զուգահեռ, որը լուրջ մտահոգություն է առաջացնում հայ-ռուսական հարաբերությունների ապագայի վերաբերյալ. վերջիններս արագորեն մոտենում են անդառնալիության վտանգավոր սահմանագծին։

Այնուամենայնիվ, ՌԴ Անվտանգության խորհրդի փոխնախագահի հայտարարության մեջ նկատվում են նրբերանգներ, որոնք մանևրելու որոշակի տարածք են թողնում։ Մեդվեդևն ընդգծել է, որ արտաքին ուժերն են փորձում պառակտել Հարավային Կովկասը և թշնամացնել Մոսկվային ու Երևանին՝ ստուգելով եղած կապերի ամրությունը։ Սա ցույց է տալիս, որ Կրեմլն առայժմ հարաբերությունների վատթարացման ողջ պատասխանատվությունը չի դնում բացառապես հայկական կողմի վրա՝ խնդիրների մի մասը վերագրելով դրսից գործադրվող մեխանիզմներին։ Նման բանաձևը տեսական պատուհան է թողնում երկխոսության համար, եթե Երևանի արտաքին քաղաքական զարգացման վեկտորը ենթակա է շտկման։

Սակայն գործնականում տեղեկատվական և մեդիատիրույթը շարունակում է շիկանալ։ Ներքին քարոզչությունը ցույց է տալիս իրավիճակի հետագա սրման ընթացքը։ Քանի դեռ դիվանագիտական շրջանակներում ձևակերպումներ են փնտրում, մեդիառեսուրսները հեռարձակում են ռեպորտաժներ, որոնք ակնհայտորեն ցուցադրում են կապերի խզումը։

Հանրային տիրույթում նման տեղեկատվական ֆոնն ընդամենը ընդգծում է խորը համակարգային ճգնաժամը։ Հայաստանն իսկապես ռիսկի է դիմում հայտնվելու ուրիշի աշխարհաքաղաքական խաղի էպիկենտրոնում, և վատթարագույն սցենարը կանխելու ժամանակն արագորեն սպառվում է։
Մտածե՛ք այս մասին…