Իլհամ Ալիևը ձերբակալեց Սամվել Կարապետյանին

(Քաղաքական ճգնաժամը Հայաստանում շարունակում է սրվել)

««Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանի ձերբակալումը նշանավորում է երկրի ներքաղաքական ճգնաժամի նոր փուլ: Ձևականորեն, 65 հասցեներում իրականացված խուզարկությունները և Քննչական կոմիտեի մեղադրանքները «Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր» ՓԲԸ-ի միջոցով պատճառված վնասի վերաբերյալ վերաբերում են տնտեսությանը, սակայն դրանց իրական համատեքստը բացառապես քաղաքական է: Ավելին, այդ քաղաքական վեկտորը սահմանվում է Երևանից դուրս:

Սամվել Կարապետյանի և խորհրդարանական խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանի տներում իրականացված խուզարկությունները ուղղակի ուժային ճնշում են ընդդիմության վրա՝ Սահմանադրական հանրաքվեի նշանակման վերաբերյալ վճռորոշ քվեարկությունից առաջ:

Կրկին ընդգծենք. չնայած նրան, որ դե յուրե դատավարական որոշումները կայացվում են Նիկոլ Փաշինյանի թիմի իրավասության ներքո, դե ֆակտո այս քայլն իրականացվում է պաշտոնական Բաքվի կողմից սահմանվող օրակարգի շրջանակներում: Հայաստանի Սահմանադրությունը փոխելու պահանջն Իլհամ Ալիևի համար դարձել է Հայաստանի ներքին կառուցվածքին և ինքնիշխանությանը միջամտելու գլխավոր գործիքը: Կարապետյանի ձերբակալությունն ակնհայտորեն ցույց է տալիս. իշխանությունը փորձում է վերջնականապես և կանխարգելիչ կերպով գլխատել ընդդիմադիր դիմադրությունը:

Հիշեցնենք, որ, Կարապետյանից բացի, ճաղերի հետևում են գտնվում նաև երկրի մյուս երկու խոշորագույն քաղաքական ուժերի առաջնորդները՝ «Հայաստան» դաշինքի ղեկավար Ռոբերտ Քոչարյանը և «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանը: (Հիշեցնենք, որ խոսքը այն երեք քաղաքական ուժերի առաջնորդների մասին է, որոնք հունիսի 7-ի ընտրությունների ժամանակ պաշտոնապես արձանագրել էին հանրային աջակցության ամենաբարձր վարկանիշը երկրի ընդդիմադիր հատվածում): Հարկադրանքի այս տրամաբանության հաջորդ քայլերը կարող են դառնալ ընդդիմադիր պատգամավորների ազգականների դեմ նոր քրեական գործերը և հանրաքվեի վերաբերյալ որոշման ընդունման օրը ուժային կառույցների կողմից Ազգային ժողովի շենքի ուղղակի շրջափակումը:

Այնուամենայնիվ, ընտրված սցենարը խորը փակուղի է ինչպես Բաքվի, այնպես էլ Երևանի գործող ղեկավարության համար: Եթե ադրբեջանական կողմն իսկապես ակնկալում է երկարատև խաղաղ կարգավորում, ապա հանրաքվեի անցկացումը «ատրճանակի փողի տակ» և ընդդիմադիր դաշտի ջախջախման պայմաններում ամբողջությամբ արժեզրկում է դրա արդյունքները: Հայաստանի ցանկացած ապագա իշխանություն անխուսափելիորեն կվիճարկի վարչական և քրեական ճնշման մթնոլորտում ընդունված որոշումների լեգիտիմությունը:

Նիկոլ Փաշինյանի համար ընդդիմախոսների ուժային ճնշման վրա խաղադրույք կատարելը նույնպես չափազանց վտանգավոր է: Շանտաժի և հապճեպ ձերբակալությունների միջոցով «Մայր օրենքի բարեփոխումը» առաջ տանելու փորձը չի հանգեցնի կայուն խաղաղության, այլ միայն հիմք կդնի էսկալացիայի հաջորդ՝ էլ ավելի կոշտ փուլի համար: Կրկին ընդգծենք. ցանկացած նոր իշխանություն կարող է վիճարկել հանրաքվեի լեգիտիմությունը, իսկ դա թույլ չտալու համար Բաքուն կարող է կանխարգելիչ հարված հասցնել Հայաստանին:

Ստեղծված իրավիճակում ՀՀ իշխանությունների գործողությունների տրամաբանությունը ստեղծում է շրջադարձային պահ. ճգնաժամը հայկական ընդդիմության համար հնարավորություն է բացում բեկելու անցյալ տարիների միտումը: Կրկնենք մեր երեկվա միտքը. վարչապետը հրապարակայնորեն կապում է իր քաղաքական առաքելության ավարտը նոր Սահմանադրության ընդունման և խաղաղության պայմանագրի ստորագրման հետ: Հետևաբար, խորհրդարանի և հասարակության միջոցով այս որոշումները կայացնելու իշխանության անկարողությունը նշանակում է նրա մանդատի սպառում:

Եթե ընդդիմադիր ուժերը կարողանան կայունություն ցուցաբերել, դիմանալ ուժայինների ճնշմանը և ձախողել հանրաքվեի անցկացումը, առաջ կգա այլ իրավական և բարոյական առիթ՝ պահանջելու երկրի ղեկավարության անհապաղ հրաժարականը և արտահերթ ընտրությունների նշանակումը:

Պետական համակարգի իրական վերագործարկումը հնարավոր է միայն հստակ պայմանների պահպանման դեպքում: Ընտրական գործընթացը պետք է ընթանա այնպիսի մթնոլորտում, երբ գործող վարչապետը չունի վարչական ճնշման լծակներ նույնիսկ պաշտոնակատարի կարգավիճակում, ուժային բլոկը ժամանակավորապես ղեկավարում են չեզոք գործիչներ, իսկ ընտրացուցակներն ամբողջությամբ մաքրված են մանիպուլյացիաներից:

Քաղաքական ղեկավարության փոփոխությունը Հայաստանին թույլ կտա դուրս գալ պարտադրված հարկադրանքի սցենարից, վերականգնել ուժերի հավասարակշռությունը տարածաշրջանում՝ լինելով ԵԱՏՄ-ի և ՀԱՊԿ-ի լիարժեք անդամ, և Ադրբեջանի հետ բանակցային գործընթացը վերադարձնել կառուցողական հուն՝ հեղինակավոր միջազգային միջնորդների մասնակցությամբ:

Մտածե՛ք այս մասին…»։